Word fan!

Volgens de Van Dale is de definitie van een fan, een enthousiaste liefhebber of bewonderaar. Dat lijkt me een redelijk neutrale omschrijving. Enthousiast leidt uiteindelijk via geestdrift naar innerlijke inspiratie, wat naar mijn idee nog steeds neutraal is. Positief neutraal, mocht deze term bestaan. Niks mis met fan zijn dus, zou je zo denken.

Ik ben toevallig fan. Van Rufus Wainwright. Wie? Een Amerikaanse singer songwriter wiens muziek ik enkele jaren terug voor het eerst hoorde. Ik hou van zijn muziek. Van zijn stem, van het bereik dat hij heeft, het luchtvolume waarmee hij ellenlange noten kan zingen. Ik hou van zijn uiteenlopend repertoire, van het feit dat hij geen standaard singer songwriter is, maar veel klassieke invloeden heeft, dat hij een opera heeft geschreven, sonnetten van Shakespeare op muziek heeft gezet, maar ook een heel orkest optrommelde om een Judy Garland show na te zingen. Ik hou van zijn gevoel voor drama, zijn overdreven maniertjes en vreemde lach, zijn egocentrisme, zijn opvallende accessoires. Daarnaast heb ik door hem een heel scala aan andere muzikanten leren kennen, aangezien zijn familie net zo (of misschien ietsje minder) muzikaal is.

Afgelopen week heb ik twee avonden lang ademloos naar hem zitten luisteren in Carré. De eerste avond ontroerde hij me zo dat de tranen onbewust over mijn wangen liepen (waar een buurvrouw op een bepaald moment verschrikt van keek). De avond erna was ik alleen maar blij en geïnspireerd.

Wat me echter opviel was dat veel mensen 'fan zijn' zien als een soort afwijking, een foutje in de programmering, een onverklaarbare en niet normale drang waar je geen blijk van dient te zullen geven. Het woord dient ook met lichte nadruk en een aspiratie van de 'f' te worden uitgesproken: "Oh, jij bent....'fan'?" Gevolgd door een meelijwekkende blik. Nu heb ik mezelf de afgelopen week al te vaak verdedigd, dus gooi ik het over een een andere boeg. Ja, ik ben fan, en ik gun het iedereen ergens fan van te zijn. Je krijgt er namelijk prachtige momenten voor terug, je wordt innerlijk geïnspireerd en je leven krijgt een extra kleurtje. Ter verduidelijking, je hoeft niet van één persoon fan te zijn, in principe zijn er geen regels, dus het kan van meerdere mensen tegelijkertijd. Je kunt daarnaast ook nog fan zijn van mooie series, documentairemakers, steden, en wat je eigenlijk verder maar wilt. Als je er maar innerlijk geïnspireerd van wordt..

Als je nou eens bij jezelf nagaat waar je blij van wordt... waar ben jij dan eigenlijk gewoon fan van? Schaam je niet en sta voor je fandom! Fans aller landen, verenig U!

Happy

Je hebt van die dagen. Dat het onophoudelijk regent. Of dat de zon wel schijnt maar het veel kouder is dan je denkt. Of van die dagen waarop je op het moment dat je je ogen open doet alweer verlangt naar het moment dat je weer onder je dekbed mag kruipen. Dagen waarop de wereld even iets sneller of langzamer draait dan jij, waarbij alles uit de pas lijkt te lopen.
Op dat soort dagen moet je kunnen terug vallen op basisvoorzieningen. Onderstaand filmpje is daar voor mij één van. Het maakt me blij. Of blijer. Of minder gefrustreerd. Of wat dan ook.

Verdriet

Afgelopen maandag stierf Kate McGarrigle, op 63 jarige leeftijd, na meer dan 3 jaar ziek te zijn geweest. Kate zong met haar zus Anna en was de moeder van Rufus en Martha. Ik kende Kate niet, heb haar helaas nooit live zien optreden, maar ik weet wel de vreemdste details over haar uit verhalen en interviews. Ik weet hoe ze praatte, hoe ze zong. Ik weet van haar humor en ik ken haar muziek.

Als ik geen fan was geworden van haar kinderen had ik nooit van haar gehoord. Nu ben ik verdrietig.
Het is een bijzonder soort verdriet, voor mensen die je niet echt kent. Het kan intens zijn, maar ook een beetje misplaatst voelen. Althans, zo ervaar ik het. Het is verdriet om het verlies van een groot artiest, maar ook verdriet om het verdriet van haar familie. Het is verdriet uit dankbaarheid. Omdat Kate en haar familie mij steeds kleine cadeautjes geven met hun muziek. Het is verdriet omdat uit een gebeurtenis als deze blijkt dat je het leven niet in de hand hebt en dat je alleen maar kunt hopen dat je zo lang mogelijk liefde mag geven en krijgen. Het is verdriet omdat haar muziek nu altijd een beetje anders zal klinken. Het verdriet omdat zij haar liedjes nooit meer kan zingen, omdat er geen nieuwe liedjes meer bij zullen komen. En misschien is het ook gewoon verdriet om het verdriet.




Dag Kate.
Bedankt.

Shock

Ik ben een beetje laks geweest de afgelopen maanden. Wat betreft Rufus in ieder geval. Laat ik het er op houden dat ik aangenaam afgeleid werd. Daardoor heb ik echter een hele ontwikkeling gemist, zo ontdekte ik gisteren na een youtube zoektocht.
Rufus had namelijk vrijdag de premiere van zijn eerste opera, Prima Donna, tijdens het Manchester International Festival. Ik was benieuwd en hoopte wat beelden te kunnen zien. Instead, I found something completely different.
Ik schrok. Om eerlijk te zijn.
Kijk, natuurlijk gaat het niet om het uiterlijk. Het zou wel heel oppervlakkig van mij zijn als ik alleen maar weg van deze jongen zou zijn omdat hij toevallig heel erg mooi is. Het gaat om zijn muziek, zijn charme en zijn humor.

Maar het is toch een mooie jongen. En da's mooi meegenomen.
Alleen, dan moet hij geen rare dingen gaan doen.
Ik snap eerlijk gezegd niet zo goed wat er gebeurd is op het Engelse platteland. En waarom niemand tegen hem gezegd heeft dat hij zich misschien even moet scheren ofzo. Daar heb je vrienden voor, lijkt me. Misschien dat hij heeft besloten dat het echt om zijn muziek moet gaan. En niet om de looks.

Mijn zoektocht resulteerde in de ontdekking dat hij tijdens de premiere op het einde opkwam als Verdi, vandaar de overmatige haargroei. De vraag is nu of hij hem laat staan, of dat hij toch weer snel de oude Rufus wordt. Ik hoop toch het laatste.

One man guy

Jaren geleden maakte Bram van Splunteren een documentaire over Loudon Wainwright III. De enige kopie die er blijkbaar nog is, heb ik, met veel dank aan mijn 'tussenpersoon', net gezien. Na hem twee keer live te hebben gezien is deze film ontzettend leuk. Los van de familie die natuurlijk ook zijn/haar zegje doet. Over tijd gesproken: deze film is ook alweer 16 jaar oud...
Onderstaand stukje (want natuurlijk staat het in delen op youtube) maakte me erg aan het lachen..



Ik dacht dat deze film voor Lola da Musica was gemaakt, een oud VPRO programma dat helaas niet meer op tv is. Dankzij de digitale snelweg kan je echter wel nog het archief bekijken, met heel veel mooie documentaires over grote muzikanten.. Veel plezier!

Familie

Ze opende alweer drie weken geleden voor haar oudere halfbroer.
Na afloop verkocht ze haar cd's voor een speciale prijs: 2 voor 1.
Dat wil zegen: 2 cd's voor 1 briefje van $ 20,-
En omdat ze me toen al ontroerde kocht ik haar muziek. Natuurlijk ook omdat ik de hele familie graag steun.

En nu, nu ik weer thuis ben, kan ik haar muziek niet uit zetten. Het is niet eens super geweldig. Maar het raakt wel. Diep.

Inspiratie

Ik ben nu een week hier en heb de man van mijn leven alweer twee keer gezien. Hopelijk vanavond een derde, en waarschijnlijk laatste, keer. Het was een heel avontuur om hem te zien optreden in Montclair, NJ. De reis heen viel mee (los van dat mijn reisgenoot zijn jas verloor en nooit meer weder zal zien), maar terug duurde wat langer. Gelukkig ligt mijn appartement erg centraal en hoefde ik niet naar de rafelranden van de stad te reizen. Veel muziek gezien, veel koffie gedronken, veel gelezen. En al wat daarbij hoort. Veel gesprekken, veel indrukken. En veel ideeen. Waarvan ik nog niet precies weet wat ik ermee moet. Maar dat zal de tijd wel leren. Oude vrienden gezien, en vrienden van vrienden.
Met nog een week te gaan en veel afspraken op mijn agenda tel ik met vrees de dagen die ik nog heb..
Ik moet misschien maar weer gaan sparen voor een ticket.

De laatste lach

Als je zwanger bent blijk je overal vrouwen met kinderwagens te zien. Als je het getal 23 belang toekent kan je alle cijfercombinaties die je dagelijks tegenkomt tot dat getal terugbrengen. En als je van bepaalde muziek houdt is het opvallend hoe de artiest en zijn muziek de wereld om je heen bevolken. En dan heb ik het niet over artiesten als Coldplay en Amy Winehouse die elk moment op de radio zijn en die iedereen schijnt te kennen.

Kijk, dat ik in New York op 14th Street aan een liedje van Rufus moet denken is logisch, daar zingt hij over. Net als op 5th Avenue, of in de Tiergarten in Berlijn. Da's niet zo gek. En dat ik, als ik kijk hoe laat het is en het blijkt 11:11 te zijn, moet glimlachen heeft waarschijnlijk meer met mij te maken.

Maar langzaam begin ik te geloven dat hij overal is. Als tweede stem in een liedje dat een nieuwe vriend me liet horen (die overigens zelf niet wist dat Rufus meezong), in gesprekken van wildvreemde mensen om me heen. En in het Nederlandse cabaret. De Nederlandse cabaretwereld heeft Rufus ontdekt dames en heren. En dan heb ik het niet over een beginnende cabaretier die een liedje van hem covert of vervormt. Nee, eerst hoor ik Lebbis een heel verhaal over Rufus houden (in een betoog voor downloaden overigens) en vervolgens sluit de cabaret goeroe van dit moment, Freek de Jonge, zijn laatste show af met een liedje waar niet alleen Rufus, maar zijn hele familie zingt.

Tja, dan is mijn dag ook weer goed.

Kerstsfeer

Ik hou niet van feestdagen. Opgelegde gezelligheid gaat er bij mij nou eenmaal niet zo goed in. Verplichte etentjes, gezellige momenten, een kerstboom. Voor mij hoeft het niet.
Maar na het zien van onderstaande filmpje kreeg ik spontaan zin om kaarsen aan te steken. Een wijntje in te schenken. En iedereen te bellen waar ik van hou om ze te vertellen dat ik van ze hou.
Of, wacht even, nee, ik ga gewoon nog een paar keer kijken.



De allervriendelijkste en lichtelijk zenuwachtige heer links is Jorn Weisbrod, de vriend van Rufus, voor wie dat nog niet wist.

Mooie herinnering

Dit was zo'n twee en een halve week geleden, waar ik dus bij was (letterlijk aan Rufus' voeten..)

Muzieksmaak

R en ik hebben dezelfde muzieksmaak.
Dat wil zeggen, ik houd erg van zijn muziek, en hij vast ook. En door hem ben ik andere artiesten gaan luisteren, die met hem hebben samengewerkt, dus die hij ook wel goed zal vinden. Dat bleek gisteren maar weer, toen ik 's avonds bij Joan as a Policewoman was in The Bowery Ballroom. Voordat zij begon speelden overigens de Pierces, die ook niet mis zijn. Joan is geweldig. Ik heb haar in mei in de Melkweg gezien, maar daar speelde ze alleen met drummer en bassiste. Deze keer had ze een blaassectie en violisten erbij. Wederom een geweldig concert dus.
Halverwege keek ik om me heen en sloeg mijn hart wederom over. Ik heb denk ik een radar voor hem, want ook nu zag ik hem direct tussen alle mensen staan. BAM! Daar is hij! Deze keer ben ik braaf geweest en heb ik geen aanstalten gemaakt om in de buurt te komen. Ik werd alleen en vooral blij van het feit dat we deel uit maakten van hetzelfde publiek. Dat gebeurt je toch niet zo snel in Amsterdam, dacht ik maar zo.
Natuurlijk zong hij ook nog mee op het liedje dat hij ook op Joans tweede cd begeleidt. En dat was ook weer fijn om te horen.
O o o, stel je toch voor dat je hier woont en dat je dit altijd kan overkomen!

De man van mijn dromen

Daar was hij dan. De man van mijn dromen.
Hij zat op ongeveer twintig meter afstand, met een vriendin die ik herkende (en ik schaam me, dat ik zijn vrienden herken). Ietsje verderop zat zijn zus, met hun halfzusje, die dan weer momenteel met mijn gastheer muziek maakt. We waren met zijn allen bij het concert van hun vader. Ik had toevallig gelezen van dit concert in een van de vele blaadjes die NY rijk is.
Het was in een minder geslaagde zaal, met veel airco, stom geplaatste tafels en een minimum bestelling van 10 dollar. Aangezien de meeste mensen niet alleen gaan naar dit soort dingen werd ik in eerste instantie achterin geplaatst. Maar uiteindelijk was er een plek aan een tafel met een Schotse familie voor het podium vrij. Ik had al een beetje rondgespeurd naar de familie, want ik wist dat ze ' in town' waren. Halverwege het concert zei de vader dat zijn familie daar zat. En toen zag ik hem. En sloeg mijn hart een slag over.
Zijn hafzusje zong met haar vader mee, en daarna zijn zus. En uiteindelijk ook hijzelf. Op twee meter afstand van waar ik zat.
Na afloop van het concert signeerde zijn vader cd's, maar was er ook een aanloopje bij zijn kinderen. Mensen wilden met hen op de foto, waar ze braaf gehoor aan gaven. Ik keek van een afstandje toe.
Tijdens het concert had ik al een discussie met mezelf gevoerd over het al dan niet aanspreken van een van de familieleden. Vrienden weten dat ik die neiging nogal heb in Nederland. Maar dat is Nederland. En terwijl ik daar stond wilde ik er geen deel van uit maken, maar kon ik ook niet niets doen. Dus ik keek toe. En toen liep hij langs me. Hij raakte zelfs mijn tas aan. En ik zei niets. Hij liep terug (langs me) en nam zijn zus bij de hand. Terwijl ze weer voorbij liepen bedankte ik haar voor haar muziek. Heel snel, tussendoor. Ze lachte beleefd, zei thank you en liep door. En ik voelde me stom. Dat ik er toch deel van had uit gemaakt.
Het concert was overigens geweldig.