Pasen is de tijd van bezinning en van lijden, maar steeds minder mensen weten wat de christelijke betekenis van Pasen is, en nog minder die van Hemelvaart en Pinksteren. De komende dagen ontbijt iedereen met gekleurde eitjes, paasbrood en verse jus, maar niemand van ons heeft de afgelopen veertig dagen zijn consumptie geminderd om tot die bezinning te komen. Bij Carnaval denkt nu iedereen aan bier en nog meer bier, niet aan het begin van de Vastentijd.
We leven in een samenleving die zich houdt aan de joods-christelijke traditie. Eert uw vader en uw moeder, gij zult niet doden, gij zult niet stelen. Nu geloof ik zelf dat die basisprincipes ook al voor het begin van de godsdiensten er waren, alleen waren ze nog niet op schrift gesteld. En toen iemand op het idee kwam die principes vast te leggen, was het handiger om dat te doen in verhalen die mensen konden onthouden. Verhalen die in de tijd waarin ze verteld werden ook andere belangrijke lessen met zich meedroegen: van varkensvlees wordt je sneller ziek dan van koeien, dus je kunt beter geen varkens eten, houdt vlees en ander eten gescheiden van elkaar, dat is hygiënischer, in plaats van iedere vrouw te nemen die hij ziet, kan een man zich beter beperken tot drie of vier vrouwen die hij de zijne mag noemen.
Ik denk niet dat de schrijvers van toen zich realiseerden dat al die verhalen voor miljarden mensen eeuwenlang zouden dicteren hoe ze zouden moeten leven. En dat er uit naam van hun verhalen later oorlogen zouden worden gevoerd. Ik geloof dat zij mensen wilden amuseren, en wellicht nog iets wilden leren, en dat ze misschien hoopten dat hun verhalen hen zouden overleven. Maar ik geloof niet dat ze wilden dat hun verhalen ertoe zouden leiden dat anno 2012 miljarden mensen sterven aan AIDS omdat hen verteld wordt dat het zondig is als ze condooms gebruiken, dat er jonge jongens misbruikt worden omdat de echte gelovigen zogenaamd geen seks drive hebben. Dat hele volksstammen roepen dat zij het ware geloof hebben, en alle anderen hel en verdoemenis toewensen.
Het moge duidelijk zijn dat ik atheïst ben. Mijn overgrootvader kreeg minder werk in de mijn omdat hij op zondag niet in de kerkbanken zat, mijn vader dreigde met allerlei immorele acties als het bisdom hem niet zou uitschrijven (wat het in eerste instantie geweigerd had) en ik deed geen communie, maar had een heiden-feestje. Nog steeds vloek ik een paar keer als ik een kerk in loop om met mijn koor de prachtige muziek van Mozart, Bach en Fauré te zingen. Kinderachtig, ik weet het. Maar niet minder kinderachtig dan mensen die zich verbergen achter alle goede eigenschappen die een ware gelovige heeft, maar tegelijkertijd iedereen die zijn opvattingen niet deelt afschrijft. Heb uw naasten lief, maar alleen zij die net zo zijn als u?
Een tijd geleden las ik een prachtig boek van Guus Kuijer, Hoe een klein rotgodje god vermoorde, waarin hij verhelderend de echt verhalen bespreekt, en hoe die later zijn misvormd tot de mythen van nu. Zojuist zag ik een toespraak van Stephen Fry, over zijn visie op de katholieke kerk, die naar mijn idee erg goed verwoord wat er mis is met dit soort instanties, in dit geval de katholieke. Alain de Botton, tot slot, predikt een nieuw evangelie: atheism 2.0, waarin de atheïsten van deze wereld zich niet aan de instituten onderwerpen, maar wel enerzijds kunnen profiteren van de positieve bijdragen van religie aan onze samenleving (mooie kerken, de kerstviering, de fresco's in Assisi) en anderzijds ook de positieve kanten van religie overnemen in de seculiere samenleving.
Voor iedereen die met Pasen wat bezinning zoekt....
Stephen Fry (2009) deel 1:
Stephen Fry (2009) deel 2:
Alain de Botton tijdens TEDGlobal 2011:
Posts tonen met het label Ted. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Ted. Alle posts tonen
zaterdag 7 april 2012
maandag 20 juni 2011
Legitimiteit
Ik ben van mening dat in onze maatschappij het vooral draait over welke opleiding je gedaan hebt en wat voor werk je nu doet.
Wanneer je iemand voor het eerst ontmoet is de eerste vraag meestal: wat doe jij? Het is dan de bedoeling dat je die vraag beantwoordt met je professie, niet met waar je op dat moment mee bezig bent (nou, ik schud net jouw hand, we staan te praten, ik ben op een feestje, ik zit in de kroeg.) Met het uitspreken van je beroep vertel je wie je bent. 'Ik ben dokter' betekent: ik ben welgesteld, heb een leuk huis en een abonnement op art en auto, ik heb uithoudingsvermogen en kan heel goed vreemde Latijnse woorden onthouden, op mijn middelbare school koos ik voor schei- en natuurkunde en als het nodig is kan ik iemand in nood redden. 'Ik ben verkoopmedewerkster bij de Albert Heijn' kan meerdere dingen beteken, als je op doordeweekse dagen overdag werkt ben je waarschijnlijk een vrouw van middelbare leeftijd die haar oudere echtgenoot opeens thuis had zitten toen hij met pensioen ging en daarom zelf maar de deur uit vluchtte, of je bent een tienermeisje dat op zaterdag als bijbaantje haar vriendje wat biertjes minder afrekent zodat je je straks goed kunt inzuipen voor het uitgaan.
Ik weet dat ik niet bescheiden om ga met vooroordelen.
Maar het zijn dezelfde vooroordelen die mij tergen wanneer ik probeer te definiëren wat ik doe, en dus wie ik ben. Op mijn aarzelende antwoord dat ik "later als ik groot ben" films wil maken, is namelijk de standaard vervolgvraag: "oh, leuk, heb je de film academie gedaan?'. Nee, lieve mensen, ik heb niet de film academie gedaan. Ik heb namelijk al veel te lang gestudeerd en sindsdien te lang gewerkt om daadwerkelijk terug te willen naar vier jaar in de schoolbanken met negentienjarigen. Dit antwoord helpt het gesprek niet. Het helpt ook niet om de diepte in te gaan en uit te leggen dat het nou precies deze legitimatie van mijn poging tot creativiteit is, die mij al jaren bezig houdt, en me ervan weerhoudt daadwerkelijk ervoor te kiezen en te zijn wie ik zou willen zijn.
Van een goede vriend uit New York - de stad waar iedereen kan zijn wie hij wil zijn, en waar mensen op mijn eerste antwoord (later, groot, films maken) als eerste reageren met "oh, wat leuk, wát voor films?", waarna een inhoudelijk gesprek over mijn favoriete onderwerp kon volgen - leerde ik dat ik de Nederlandse variant kort moet beantwoorden. 'Nee, ik heb het anders aangepakt. Ik ben gewoon begonnen met films maken."
Ik werd dan ook enorm geïnspireerd door het onderstaande filmpje, waarin Shea Hembrey vertelt over de honderd kunstenaars die hij bedacht. Na het idee opgevat te hebben om een internationale kunst expositie te organiseren, realiseerde hij zich dat het best ingewikkeld was om al die artiesten te benaderen, waarna hij zelf de kunstenaars bedacht en hun kunst maakte.
Als je maar overtuigend genoeg bent en er zelf in gelooft, ik denk dat het daar uiteindelijk op neer komt. Dus vanaf nu, als iemand mij vraagt wat ik doe: ik maak films, ik schrijf en ik maak collages. En jij?
Wanneer je iemand voor het eerst ontmoet is de eerste vraag meestal: wat doe jij? Het is dan de bedoeling dat je die vraag beantwoordt met je professie, niet met waar je op dat moment mee bezig bent (nou, ik schud net jouw hand, we staan te praten, ik ben op een feestje, ik zit in de kroeg.) Met het uitspreken van je beroep vertel je wie je bent. 'Ik ben dokter' betekent: ik ben welgesteld, heb een leuk huis en een abonnement op art en auto, ik heb uithoudingsvermogen en kan heel goed vreemde Latijnse woorden onthouden, op mijn middelbare school koos ik voor schei- en natuurkunde en als het nodig is kan ik iemand in nood redden. 'Ik ben verkoopmedewerkster bij de Albert Heijn' kan meerdere dingen beteken, als je op doordeweekse dagen overdag werkt ben je waarschijnlijk een vrouw van middelbare leeftijd die haar oudere echtgenoot opeens thuis had zitten toen hij met pensioen ging en daarom zelf maar de deur uit vluchtte, of je bent een tienermeisje dat op zaterdag als bijbaantje haar vriendje wat biertjes minder afrekent zodat je je straks goed kunt inzuipen voor het uitgaan.
Ik weet dat ik niet bescheiden om ga met vooroordelen.
Maar het zijn dezelfde vooroordelen die mij tergen wanneer ik probeer te definiëren wat ik doe, en dus wie ik ben. Op mijn aarzelende antwoord dat ik "later als ik groot ben" films wil maken, is namelijk de standaard vervolgvraag: "oh, leuk, heb je de film academie gedaan?'. Nee, lieve mensen, ik heb niet de film academie gedaan. Ik heb namelijk al veel te lang gestudeerd en sindsdien te lang gewerkt om daadwerkelijk terug te willen naar vier jaar in de schoolbanken met negentienjarigen. Dit antwoord helpt het gesprek niet. Het helpt ook niet om de diepte in te gaan en uit te leggen dat het nou precies deze legitimatie van mijn poging tot creativiteit is, die mij al jaren bezig houdt, en me ervan weerhoudt daadwerkelijk ervoor te kiezen en te zijn wie ik zou willen zijn.
Van een goede vriend uit New York - de stad waar iedereen kan zijn wie hij wil zijn, en waar mensen op mijn eerste antwoord (later, groot, films maken) als eerste reageren met "oh, wat leuk, wát voor films?", waarna een inhoudelijk gesprek over mijn favoriete onderwerp kon volgen - leerde ik dat ik de Nederlandse variant kort moet beantwoorden. 'Nee, ik heb het anders aangepakt. Ik ben gewoon begonnen met films maken."
Ik werd dan ook enorm geïnspireerd door het onderstaande filmpje, waarin Shea Hembrey vertelt over de honderd kunstenaars die hij bedacht. Na het idee opgevat te hebben om een internationale kunst expositie te organiseren, realiseerde hij zich dat het best ingewikkeld was om al die artiesten te benaderen, waarna hij zelf de kunstenaars bedacht en hun kunst maakte.
Als je maar overtuigend genoeg bent en er zelf in gelooft, ik denk dat het daar uiteindelijk op neer komt. Dus vanaf nu, als iemand mij vraagt wat ik doe: ik maak films, ik schrijf en ik maak collages. En jij?
maandag 13 juni 2011
Geluk
Alles en iedereen lijkt tegenwoordig maar op één ding gericht te zijn: geluk. Ieder zichzelf respecterend tijdschrift heeft wekelijks minstens een artikel over hoe dat geluk te bereiken is, sommige tijdschriften zijn er zelfs geheel aan gewijd.
De afdelingen Philosophy en Religion and Inspiration bij de Barnes and Noble staan vol met paperbacks en hardbacks die je in een x aantal stappen dichterbij deze wenselijke staat van zijn brengt. Op TED kan je uren doorbrengen met het kijken naar inspirerende speeches over dezelfde stappen, en geslaagde experimenten.
Het is in principe mogelijk om dagen en weken door te brengen met leren over geluk. Maar dan? Als je al die kostbare tijd, die je ook door had kunnen brengen in de zon, met je geliefde of met vrienden en lekker eten, kwijt bent en een enorme berg informatie rijker. Wat dan?
Ga je dan al die adviezen in praktijk brengen? Maak je dan dagelijks een lijstje dat je kunt afwerken - want de gemiddelde mens houd van lijstjes - en staan daar dan een paar makkelijk te bereiken doelen op - want dat geeft voldoening en leidt tot meer actie? Of laat je alles los - want alleen dan kan je het ware geluk ervaren - en ga je op een berg in Azië mediteren in een kleurrijk gewaad - omdat ze daar pas echt begrijpen wat geluk is?
Het moge duidelijk zijn dat ik al vele uren heb doorgebracht met het lezen van artikelen en het zien van filmpjes die inspireren tot een gelukkiger leven. Natuurlijk wil ik er alles aan doen om me nog gelukkiger te voelen dan ik al ben. Want dat moet ook gezegd worden: ik ben al aardig gelukkig. Een vriend verzuchtte dan ook met draaiende ogen "Oh nee hè, toch niet zo'n boek over dat het de kleine dingen zijn die nog gelukkiger maken, dat je met vrienden in de zon lekker moet eten enzo. Dat weten we nu toch wel?" Ik sprak met hem over het boek The Happiness Project, waarin Gretchen Rubin experimenteert om met kleine veranderingen in haar leven nog gelukkiger te worden.
Enerzijds moest ik hem gelijk geven: het is allemaal al duizend keer gezegd, het is oude koek, we weten het wel. Aan de andere kant geloof ik dat je het niet vaak genoeg kunt horen (of lezen), want blijkbaar zijn we hardleers en is het helemaal niet zo makkelijk om al die dingen daadwerkelijk in praktijk te brengen. Het boek van Gretchen Rubin laat zien dat je helemaal niet je leven overhoop moet gooien om gelukkiger te worden, maar dat een beetje meer slaap, een beetje meer liefde en een beetje meer aandacht al grote veranderingen kunnen brengen. En dat lijkt me nou helemaal niet zo'n vervelende boodschap voor al die mensen - inclusief ikzelf - die zich soms afvragen: wat nu?
De afdelingen Philosophy en Religion and Inspiration bij de Barnes and Noble staan vol met paperbacks en hardbacks die je in een x aantal stappen dichterbij deze wenselijke staat van zijn brengt. Op TED kan je uren doorbrengen met het kijken naar inspirerende speeches over dezelfde stappen, en geslaagde experimenten.
Het is in principe mogelijk om dagen en weken door te brengen met leren over geluk. Maar dan? Als je al die kostbare tijd, die je ook door had kunnen brengen in de zon, met je geliefde of met vrienden en lekker eten, kwijt bent en een enorme berg informatie rijker. Wat dan?
Ga je dan al die adviezen in praktijk brengen? Maak je dan dagelijks een lijstje dat je kunt afwerken - want de gemiddelde mens houd van lijstjes - en staan daar dan een paar makkelijk te bereiken doelen op - want dat geeft voldoening en leidt tot meer actie? Of laat je alles los - want alleen dan kan je het ware geluk ervaren - en ga je op een berg in Azië mediteren in een kleurrijk gewaad - omdat ze daar pas echt begrijpen wat geluk is?
Het moge duidelijk zijn dat ik al vele uren heb doorgebracht met het lezen van artikelen en het zien van filmpjes die inspireren tot een gelukkiger leven. Natuurlijk wil ik er alles aan doen om me nog gelukkiger te voelen dan ik al ben. Want dat moet ook gezegd worden: ik ben al aardig gelukkig. Een vriend verzuchtte dan ook met draaiende ogen "Oh nee hè, toch niet zo'n boek over dat het de kleine dingen zijn die nog gelukkiger maken, dat je met vrienden in de zon lekker moet eten enzo. Dat weten we nu toch wel?" Ik sprak met hem over het boek The Happiness Project, waarin Gretchen Rubin experimenteert om met kleine veranderingen in haar leven nog gelukkiger te worden.
Enerzijds moest ik hem gelijk geven: het is allemaal al duizend keer gezegd, het is oude koek, we weten het wel. Aan de andere kant geloof ik dat je het niet vaak genoeg kunt horen (of lezen), want blijkbaar zijn we hardleers en is het helemaal niet zo makkelijk om al die dingen daadwerkelijk in praktijk te brengen. Het boek van Gretchen Rubin laat zien dat je helemaal niet je leven overhoop moet gooien om gelukkiger te worden, maar dat een beetje meer slaap, een beetje meer liefde en een beetje meer aandacht al grote veranderingen kunnen brengen. En dat lijkt me nou helemaal niet zo'n vervelende boodschap voor al die mensen - inclusief ikzelf - die zich soms afvragen: wat nu?
donderdag 3 maart 2011
Honger
Ik heb altijd honger. Of ik verlang altijd. Naar veel groots en meeslependheid, het moge duidelijk zijn.
De afgelopen dagen valt het me echter op dat die honger zelfs letterlijk aanwezig is. Deels zou dat kunnen komen door het vliegtuigeten, dat ik niet per definitie slecht vind, maar waarbij zelden mijn vinkje bij 'vegetarisch' goed doorkomt, wat inhoudt dat ik de helft van mijn in plastic bakjes, dampend onder de folie, geserveerde eten weer linea recta terug geef aan de dame die het me overhandigde. Of aan een medepassagier, als ik vriendjes moet maken voor meer beenruimte.
Deels zou het ook kunnen komen door de reis van het vliegveld naar mijn huis, die bemoeilijkt werd door een enorme koffer, die ik zelf had meegenomen. De overweging om een koffer mee te nemen, en geen rugzak zoals normaal, kwam voort uit het idee dat ik toch wel wat meer schoenen nodig had. Schoenen. Daarom sleepte ik een 24,5 kg wegend (zo bleek) gevaarte mijn trap af, door de opengebroken straten van Amsterdam Oost, door treinstations, vliegvelden, en de New Yorkse metro, waar de poortjes mijn koffer niet wilden doorlaten. De tocht vanaf de metro duurde uiteindelijk net iets langer dan verwacht en mijn handen konden langzaam maar zeker niets meer voorttrekken, laat staan 24,5 kilo op twee lullige wieltjes. Aangekomen in mijn nieuwe huis stortte ik lichtelijk in en konden mijn gedachten mijn lichaam niet meer zover krijgen dat het wilde opstaan om buiten eten te halen.
Dus gisterochtend had ik honger. Ongelofelijke honger.
Naar de stad, de mensen, eten, koffie, spullen, ervaringen, groots en meeslependheid!
Gelukkig is deze stad de laatste die je daarop zal aanspreken, sterker nog: ze moedigt je enthousiast aan te consumeren. De Not For Tourist gids die ik kocht - deels om mijn honger te stillen - staat vol met duizenden restaurantjes, cafés, winkels, theaters en filmhuizen waar je zonder problemen bakken met geld kunt uitgeven. Wat me echter opviel was dat ik, zelfs na de aanschaf van (in chronologische volgorde) een ontbijt van bagels en thee, een ongelofelijk geile (excusez le mot) laptop, koffie en soep én mooie boekjes om in te schrijven en te bladeren, mijn honger nog steeds niet bevredigd was. Althans, het voelde alsof ik nog niet genoeg had.
In een kapitalistische wereld zijn spullen natuurlijk dé manier om honger te stillen. En natuurlijk doe ik er aan mee. Na een dag lang geld uitgeven wil ik alles wat ik heb gebruiken om die andere honger te stillen: het verlangen naar de mensen, de ervaringen. Maar eigenlijk weet ik dat altijd hongerig blijf. Ongeacht wat er gebeurt of wat ik doe.
Volgens Boeddha is verlangen de oorzaak van het lijden en kan dat lijden alleen maar opgeheven worden als je je openstelt voor de realiteit en deze accepteert zoals ze is. Ik zal proberen me over te geven aan de realiteit, in de hoop dat de honger dan langzaam zal verminderen. Maar ik ga er ook op uit om de verschillende smaken van de New Yorkse restaurants te ontdekken. Een mens moet toch eten.
De afgelopen dagen valt het me echter op dat die honger zelfs letterlijk aanwezig is. Deels zou dat kunnen komen door het vliegtuigeten, dat ik niet per definitie slecht vind, maar waarbij zelden mijn vinkje bij 'vegetarisch' goed doorkomt, wat inhoudt dat ik de helft van mijn in plastic bakjes, dampend onder de folie, geserveerde eten weer linea recta terug geef aan de dame die het me overhandigde. Of aan een medepassagier, als ik vriendjes moet maken voor meer beenruimte.
Deels zou het ook kunnen komen door de reis van het vliegveld naar mijn huis, die bemoeilijkt werd door een enorme koffer, die ik zelf had meegenomen. De overweging om een koffer mee te nemen, en geen rugzak zoals normaal, kwam voort uit het idee dat ik toch wel wat meer schoenen nodig had. Schoenen. Daarom sleepte ik een 24,5 kg wegend (zo bleek) gevaarte mijn trap af, door de opengebroken straten van Amsterdam Oost, door treinstations, vliegvelden, en de New Yorkse metro, waar de poortjes mijn koffer niet wilden doorlaten. De tocht vanaf de metro duurde uiteindelijk net iets langer dan verwacht en mijn handen konden langzaam maar zeker niets meer voorttrekken, laat staan 24,5 kilo op twee lullige wieltjes. Aangekomen in mijn nieuwe huis stortte ik lichtelijk in en konden mijn gedachten mijn lichaam niet meer zover krijgen dat het wilde opstaan om buiten eten te halen.
Dus gisterochtend had ik honger. Ongelofelijke honger.
Naar de stad, de mensen, eten, koffie, spullen, ervaringen, groots en meeslependheid!
Gelukkig is deze stad de laatste die je daarop zal aanspreken, sterker nog: ze moedigt je enthousiast aan te consumeren. De Not For Tourist gids die ik kocht - deels om mijn honger te stillen - staat vol met duizenden restaurantjes, cafés, winkels, theaters en filmhuizen waar je zonder problemen bakken met geld kunt uitgeven. Wat me echter opviel was dat ik, zelfs na de aanschaf van (in chronologische volgorde) een ontbijt van bagels en thee, een ongelofelijk geile (excusez le mot) laptop, koffie en soep én mooie boekjes om in te schrijven en te bladeren, mijn honger nog steeds niet bevredigd was. Althans, het voelde alsof ik nog niet genoeg had.
In een kapitalistische wereld zijn spullen natuurlijk dé manier om honger te stillen. En natuurlijk doe ik er aan mee. Na een dag lang geld uitgeven wil ik alles wat ik heb gebruiken om die andere honger te stillen: het verlangen naar de mensen, de ervaringen. Maar eigenlijk weet ik dat altijd hongerig blijf. Ongeacht wat er gebeurt of wat ik doe.
Volgens Boeddha is verlangen de oorzaak van het lijden en kan dat lijden alleen maar opgeheven worden als je je openstelt voor de realiteit en deze accepteert zoals ze is. Ik zal proberen me over te geven aan de realiteit, in de hoop dat de honger dan langzaam zal verminderen. Maar ik ga er ook op uit om de verschillende smaken van de New Yorkse restaurants te ontdekken. Een mens moet toch eten.
dinsdag 7 december 2010
Angst
Zijn wij mensen niet allemaal vooral op zoek naar veiligheid en geborgenheid? Is dat niet waarom we trouwen, kinderen krijgen en jarenlang naar hetzelfde bureau fietsen om daar ons werk te doen? Gaan we daarom altijd op vakantie naar dat ene dorp in Frankrijk, waar de bakker op de hoek altijd op zondagochtend verse croissants bakt? Waarom zou je je in onbekende avonturen storten, waarvan de afloop niet duidelijk is en waarvan je niet zeker weet of ze wel leuk zullen zijn? Waarom zou je jezelf in een situatie brengen die eng is?
Omdat je nooit weet hoe het je leven kan verrijken.
Omdat je jezelf kunt verbazen.
Omdat je achteraf gezien vaak kunt concluderen dat dát de momenten waren die je je herinnert.
Voor mij was dat jaren geleden weggaan uit Limburg om in Amsterdam te gaan studeren en voor het eerst verliefd te worden op een stad. In m'n eentje met een rugzak naar de andere kant van de wereld reizen om te ontdekken dat ik het overal leuk kon hebben en vrienden kon maken. Andere continenten bereizen en me realiseren dat al die vooroordelen vaak alleen vooroordelen zijn. Mijn blog op Facebook zetten en merken dat sommige mensen mijn stukjes lezen. 'Ja' zeggen tegen vreemde voorstellen, om in geweldige situaties terecht te komen. Een stand-up comedy cursus doen en acht minuten lang grapjes maken op een podium.
Niet alles hoeft enorm succesvol uit te pakken. Soms zijn de situaties die op vreemde voorstellen volgen ronduit vreemd of saai, en acht minuten lang grapjes maken betekent nog niet dat je een beroemde komediant moet worden. Niet alle verhalen die ik schrijf zijn even succesvol. Maar daar gaat het uiteindelijk niet om. Het gaat erom dat je, als je iets eng vind, niet ervan moet weglopen, maar er juist naar toe. Naar nieuwe mogelijkheden. Op nieuwe avonturen af. Tegen nieuwe ontdekkingen aan.
Dus bij deze de vraag: waar ben jij bang voor? Wanneer ga je lopen, en welke kant op?
Omdat je nooit weet hoe het je leven kan verrijken.
Omdat je jezelf kunt verbazen.
Omdat je achteraf gezien vaak kunt concluderen dat dát de momenten waren die je je herinnert.
Voor mij was dat jaren geleden weggaan uit Limburg om in Amsterdam te gaan studeren en voor het eerst verliefd te worden op een stad. In m'n eentje met een rugzak naar de andere kant van de wereld reizen om te ontdekken dat ik het overal leuk kon hebben en vrienden kon maken. Andere continenten bereizen en me realiseren dat al die vooroordelen vaak alleen vooroordelen zijn. Mijn blog op Facebook zetten en merken dat sommige mensen mijn stukjes lezen. 'Ja' zeggen tegen vreemde voorstellen, om in geweldige situaties terecht te komen. Een stand-up comedy cursus doen en acht minuten lang grapjes maken op een podium.
Niet alles hoeft enorm succesvol uit te pakken. Soms zijn de situaties die op vreemde voorstellen volgen ronduit vreemd of saai, en acht minuten lang grapjes maken betekent nog niet dat je een beroemde komediant moet worden. Niet alle verhalen die ik schrijf zijn even succesvol. Maar daar gaat het uiteindelijk niet om. Het gaat erom dat je, als je iets eng vind, niet ervan moet weglopen, maar er juist naar toe. Naar nieuwe mogelijkheden. Op nieuwe avonturen af. Tegen nieuwe ontdekkingen aan.
Dus bij deze de vraag: waar ben jij bang voor? Wanneer ga je lopen, en welke kant op?
maandag 12 juli 2010
Gelukkig
Nu de grote euforie is uitgebleven, en iedereen met hangende pootjes het café heeft verlaten, is de vraag: wat rest? De afgelopen weken werd een groot deel van het geluk van Nederland bepaald door het winnen van een voetbalwedstrijd. En nu die verloren is, moeten we weer op zoek naar andere geluksmakertjes. Wat kunnen die zijn? Vakantie, zon, drankjes op het terras. Althans, als het je lukt om daarvan gelukkig te worden.
De afgelopen week gebeurden er twee dingen.
Het eerste was de halve finale op dinsdag, die ik deels thuis, met een hapje op de bank zag, en deels in het café verderop, waar tientallen, zo niet honderden studenten op elkaar gepropt achter grote schermen zaten. Ik was moe thuis gekomen, had het voetbal aangezet en was neergeploft. De voorgaande wedstrijden had ik ook alleen gezien, dus waarom deze niet? Maar in de rust voelde ik de drang om me bij vrienden te voegen, om de spanning te kunnen delen. De tweede helft was spannend, zeker op het einde, en de spanning van de mensen om me heen vergrootte het plezier. Na afloop bleef ik nog even hangen om na te kletsen, en zag ik mensen het ene biertje na het andere naar binnen gieten. Uit euforie? Overwinningsroes? Geen idee. Ik keek toe en wilde weg. Tijdens de wedstrijd was het fijn geweest om te delen, maar daarna was ik er klaar mee. Toen was het alleen nog heel veel drinken op een dinsdagavond.
Het tweede was vrijdagochtend. Na een warme nacht scheen de zon al vroeg, en terwijl ik op de fiets zat en naar mijn werk fietste, voelde ik de warme lucht op mijn armen en benen. Ik voelde een briesje door mijn haar en realiseerde me dat dit de perfecte weersomstandigheden waren. Hier gedij ik het beste in. Nog niet te heet (wat het later op de dag wel zou worden), maar aangenaam warm. Verder was er niets anders aan die dag en die route, die ik al vier en een half jaar fiets. Maar deze keer was ik gelukkig.
Het zijn maar kleine gebeurtenissen, maar voor mij betekenen ze veel. Namelijk dat ik steeds meer van momenten kan genieten. En het ook bij dat moment kan blijven. De drank na de wedstrijd hoefde voor mij niet, net als de hitte van de afgelopen dagen iets minder had gekund. Maar die momentjes zelf, die waren er, en ze waren goed.
Dus: ja, ik geloof er wel in dat we weer gelukkig kunnen worden. Mocht je nog twijfelen, bekijk dan het onderstaande filmpje. De boodschap is niet nieuw, maar wel altijd goed om weer eens even te horen.
De afgelopen week gebeurden er twee dingen.
Het eerste was de halve finale op dinsdag, die ik deels thuis, met een hapje op de bank zag, en deels in het café verderop, waar tientallen, zo niet honderden studenten op elkaar gepropt achter grote schermen zaten. Ik was moe thuis gekomen, had het voetbal aangezet en was neergeploft. De voorgaande wedstrijden had ik ook alleen gezien, dus waarom deze niet? Maar in de rust voelde ik de drang om me bij vrienden te voegen, om de spanning te kunnen delen. De tweede helft was spannend, zeker op het einde, en de spanning van de mensen om me heen vergrootte het plezier. Na afloop bleef ik nog even hangen om na te kletsen, en zag ik mensen het ene biertje na het andere naar binnen gieten. Uit euforie? Overwinningsroes? Geen idee. Ik keek toe en wilde weg. Tijdens de wedstrijd was het fijn geweest om te delen, maar daarna was ik er klaar mee. Toen was het alleen nog heel veel drinken op een dinsdagavond.
Het tweede was vrijdagochtend. Na een warme nacht scheen de zon al vroeg, en terwijl ik op de fiets zat en naar mijn werk fietste, voelde ik de warme lucht op mijn armen en benen. Ik voelde een briesje door mijn haar en realiseerde me dat dit de perfecte weersomstandigheden waren. Hier gedij ik het beste in. Nog niet te heet (wat het later op de dag wel zou worden), maar aangenaam warm. Verder was er niets anders aan die dag en die route, die ik al vier en een half jaar fiets. Maar deze keer was ik gelukkig.
Het zijn maar kleine gebeurtenissen, maar voor mij betekenen ze veel. Namelijk dat ik steeds meer van momenten kan genieten. En het ook bij dat moment kan blijven. De drank na de wedstrijd hoefde voor mij niet, net als de hitte van de afgelopen dagen iets minder had gekund. Maar die momentjes zelf, die waren er, en ze waren goed.
Dus: ja, ik geloof er wel in dat we weer gelukkig kunnen worden. Mocht je nog twijfelen, bekijk dan het onderstaande filmpje. De boodschap is niet nieuw, maar wel altijd goed om weer eens even te horen.
dinsdag 22 september 2009
Stappenplan
Stap 1.
Klik op onderstaand TED filmpje en luister. Evgeny spreekt Engels met een zwaar accent, maar zijn praatje is uiterst interessant. Probeer te focussen en zet je oren in de Engelse modus.
Stap 2.
Schenk jezelf een wijntje in. Dim het licht. En klik wederom op het filmpje. Laat het nu over je heen komen. Luister naar zijn klanken, zijn melodie, zijn intonatie. Space away.... Veel plezier
PS. Voor sommigen is het misschien beter om eerst te spacen en daarna te luisteren.
PPS. Verderop in zijn betoog wordt hij steeds enthousiaster, waardoor de muziek in zijn speech toeneemt..
Klik op onderstaand TED filmpje en luister. Evgeny spreekt Engels met een zwaar accent, maar zijn praatje is uiterst interessant. Probeer te focussen en zet je oren in de Engelse modus.
Stap 2.
Schenk jezelf een wijntje in. Dim het licht. En klik wederom op het filmpje. Laat het nu over je heen komen. Luister naar zijn klanken, zijn melodie, zijn intonatie. Space away.... Veel plezier
PS. Voor sommigen is het misschien beter om eerst te spacen en daarna te luisteren.
PPS. Verderop in zijn betoog wordt hij steeds enthousiaster, waardoor de muziek in zijn speech toeneemt..
woensdag 9 september 2009
Held
Jonathan Harris heet hij. En ik vind hem een held.
Waarom? Omdat hij op een bijzondere manier verhalen verzamelt. En omdat hij bijzondere verhalen verzamelt. Hij is bijzonder, want hij verzamelt verhalen.
Ik zag hem voor het eerst op TED, de site die ik al vaak geciteerd hebt om zijn bijzondere toespraken. Daar vertelde hij over de verhalen die hij in foto's verzamelde over geluk in Buthan en over een van zijn sites: we feel fine. De laatste scant iedere paar uur alle Engelstalige websites ter wereld op de woorden 'I' en 'feel', en kan zo laten zien hoe de (Engelstalige) wereld zich voelt.
Zijn twee toespraken op TED brachten mij bij zijn eigen website, waar ik nog steeds vaak naar toe ga om rond te kijken en geïnspireerd te raken. Deze jongen heeft een idee, weet wat hij wil laten zien en doet het ook nog. Vorig jaar gaf hij een speech op Flash on the beach, een bijeenkomst voor gebruikers van het programma Flash en aanverwanten. De uitspraken die hij daar deed zijn langzaam mijn Gouden Regels geworden, die aan mijn muur hangen om me iedere dag te herinneren aan hoe het ook kan. Nee, om me te herinneren aan hoe ik het vanaf nu doe.
Voor iedereen die dit leest: doe mij nou een plezier en ga alsjeblieft een keer naar zijn site. Neem de tijd om zijn verschillende projecten uit te zoeken. Ga naar TED en zoek zijn toespraken. Ik weet zeker dat je geïnspireerd raakt!
Waarom? Omdat hij op een bijzondere manier verhalen verzamelt. En omdat hij bijzondere verhalen verzamelt. Hij is bijzonder, want hij verzamelt verhalen.
Ik zag hem voor het eerst op TED, de site die ik al vaak geciteerd hebt om zijn bijzondere toespraken. Daar vertelde hij over de verhalen die hij in foto's verzamelde over geluk in Buthan en over een van zijn sites: we feel fine. De laatste scant iedere paar uur alle Engelstalige websites ter wereld op de woorden 'I' en 'feel', en kan zo laten zien hoe de (Engelstalige) wereld zich voelt.
Zijn twee toespraken op TED brachten mij bij zijn eigen website, waar ik nog steeds vaak naar toe ga om rond te kijken en geïnspireerd te raken. Deze jongen heeft een idee, weet wat hij wil laten zien en doet het ook nog. Vorig jaar gaf hij een speech op Flash on the beach, een bijeenkomst voor gebruikers van het programma Flash en aanverwanten. De uitspraken die hij daar deed zijn langzaam mijn Gouden Regels geworden, die aan mijn muur hangen om me iedere dag te herinneren aan hoe het ook kan. Nee, om me te herinneren aan hoe ik het vanaf nu doe.
Voor iedereen die dit leest: doe mij nou een plezier en ga alsjeblieft een keer naar zijn site. Neem de tijd om zijn verschillende projecten uit te zoeken. Ga naar TED en zoek zijn toespraken. Ik weet zeker dat je geïnspireerd raakt!
woensdag 5 augustus 2009
Sixth Sense
Ik schreef al eerder over een speech op TED: een van de meest geweldige websites die er zijn, omdat ze voorzien in een eindeloos aantal inspirerende en/of verbazingwekkende lezingen van mensen waarvan je vaak nog nooit gehoord hebt.
TED staat voor Technology, Entertainment en Design en de lezingen gaan over de meest uiteenlopende onderwerpen binnen die gebieden.
Nu zijn er een bepaald soort lezingen die ik altijd links laat liggen. Deels vanuit het idee dat er andere, meer interessante onderwerpen zijn, deels omdat ze vaak te technisch zijn. Toch stuitte ik toevallig op onderstaande 'talk' over een nieuw design, the sixth sense', waar mijn mond letterlijk van open viel. Ik snap totaal niet hoe ze het doen. Maar mijn god. Ik skip de iPhone, doe mij dit ding maar!
TED staat voor Technology, Entertainment en Design en de lezingen gaan over de meest uiteenlopende onderwerpen binnen die gebieden.
Nu zijn er een bepaald soort lezingen die ik altijd links laat liggen. Deels vanuit het idee dat er andere, meer interessante onderwerpen zijn, deels omdat ze vaak te technisch zijn. Toch stuitte ik toevallig op onderstaande 'talk' over een nieuw design, the sixth sense', waar mijn mond letterlijk van open viel. Ik snap totaal niet hoe ze het doen. Maar mijn god. Ik skip de iPhone, doe mij dit ding maar!
vrijdag 3 juli 2009
Vissenkom
Everybody needs a fishbowl, zegt Barry Schwartz in zijn lezing over de paradox van de keuze.
Ik ben het met hem eens. Hij heeft me het antwoord gegeven dat ik zocht.
Zeven en een half jaar geleden, op 1 januari 2002, werd ik vegetariër. In eerste instantie uit idealistisch oogpunt. Ik wilde niet meer meedoen aan een proces waar ik het tot in de details niet mee eens ben. Daarnaast voelde ik me hypocriet dat ik wel beesten at, maar ze niet zelf zou doden.
Een prettige bijkomstigheid, zo ontdekte ik langzaam, was dat ik in restaurants veel minder moeite had met mijn menukeuze. Uiteindelijk staat er vaak maar een, hoogstens twee, vegetarische gerechten op de kaart. Mijn eerste vissenkom.
Op andere gebieden probeer ik ook vissenkommetjes te creëren voor mezelf. Zo probeer ik zo 'groen' mogelijk te leven: ik recycle, laat mijn oplader niet in het stopcontact zitten, eet zo veel mogelijk biologisch. Dat soort dingen.
Daardoor wordt ik soms door mensen gezien als een soort dwaze idealist, want 'het helpt toch niet'. Mijn antwoord gaat vanaf nu zijn: jawel, want het is een vissenkommetje. Het helpt mij, bij het maken van keuzes.
Waarom alleen maar nieuwe spullen kopen als vrienden en familie genoeg oude meuk hebben om mijn huis weer mee te vullen? Waarom bij Mc Donalds een vieze salade eten als ik ook in een lokaal restaurantje iets kan eten?
Er moeten meer vissenkommen komen. Ik heb nog steeds geen behang of lampen gekocht omdat ik niet kan kiezen. Ik haat kleren kopen omdat ik niet door de massa heen langs ellenlange kledingrekken wil lopen. Ik heb geen pensioenfonds omdat ik niet weet welke het beste is.
En wanneer iemand mij weer eens op mijn inconsistente gedrag wil wijzen: je beweert groen te leven, maar vliegt wel jaarlijks naar Verweggistan, dan zeg ik: de wereld is mijn vissenkom, en ik wil haar helemaal ontdekken!
Ik ben het met hem eens. Hij heeft me het antwoord gegeven dat ik zocht.
Zeven en een half jaar geleden, op 1 januari 2002, werd ik vegetariër. In eerste instantie uit idealistisch oogpunt. Ik wilde niet meer meedoen aan een proces waar ik het tot in de details niet mee eens ben. Daarnaast voelde ik me hypocriet dat ik wel beesten at, maar ze niet zelf zou doden.
Een prettige bijkomstigheid, zo ontdekte ik langzaam, was dat ik in restaurants veel minder moeite had met mijn menukeuze. Uiteindelijk staat er vaak maar een, hoogstens twee, vegetarische gerechten op de kaart. Mijn eerste vissenkom.
Op andere gebieden probeer ik ook vissenkommetjes te creëren voor mezelf. Zo probeer ik zo 'groen' mogelijk te leven: ik recycle, laat mijn oplader niet in het stopcontact zitten, eet zo veel mogelijk biologisch. Dat soort dingen.
Daardoor wordt ik soms door mensen gezien als een soort dwaze idealist, want 'het helpt toch niet'. Mijn antwoord gaat vanaf nu zijn: jawel, want het is een vissenkommetje. Het helpt mij, bij het maken van keuzes.
Waarom alleen maar nieuwe spullen kopen als vrienden en familie genoeg oude meuk hebben om mijn huis weer mee te vullen? Waarom bij Mc Donalds een vieze salade eten als ik ook in een lokaal restaurantje iets kan eten?
Er moeten meer vissenkommen komen. Ik heb nog steeds geen behang of lampen gekocht omdat ik niet kan kiezen. Ik haat kleren kopen omdat ik niet door de massa heen langs ellenlange kledingrekken wil lopen. Ik heb geen pensioenfonds omdat ik niet weet welke het beste is.
En wanneer iemand mij weer eens op mijn inconsistente gedrag wil wijzen: je beweert groen te leven, maar vliegt wel jaarlijks naar Verweggistan, dan zeg ik: de wereld is mijn vissenkom, en ik wil haar helemaal ontdekken!
donderdag 16 april 2009
Geluk
Nadat ik me, elders op het web, afvroeg of er gradaties in geluk zitten, omdat het lijkt alsof alles steeds leuker wordt, kreeg ik van een vriendin de volgende link doorgestuurd. Ik heb mijn conclusies al getrokken, maar wil deze boodschap graag verspreiden..
Abonneren op:
Posts (Atom)