Monoloog

Ik ben net ingestapt en zit op een tweezitter die met de rijrichting mee kijkt. Wanneer ik mijn jas uittrek en me installeer voor de reis naar huis hoor ik achter me gemompel. Eerst denk ik dat de morsige stem achter me het gezelschap is van de dame van middelbare leeftijd die aan de andere kant van het gangpad zit. Hij vraagt haar luid of dit de trein naar Den Haag is. Haar reactie is terughoudend, ze knikt en draait zich met haar rug naar hem toe.
Terwijl de trein langzaam in beweging komt luister ik, deels onvrijwillig, naar zijn monoloog:

"Kouwe klauwen jonguh, ik heb sulke kouwe klauwen.
Als ik thuis kom mot ik men medicijnen nemen, die ben ik helemaal vergetuh.
Ga ik een kaartje kopuh, kost me drie euro, is er geen controluh. Ben ik toch drie euro kwijt. Drie euro.
Ik heb nog een tientje geleend van men dochter.
Dooie klauwe papa. 
Is dit de trein naar Holland Spoor?
ik heb me toch een kouwe klauwen.

Me dit en me dat.
Waar zijn we? Delft. Ow, Delft. Ik heb vijfentwintig jaar in Delft gewoond. Nu woon ik acht jaar in Den Haag. Maar in Delft ben ik opgegroeid.
Stopt die trein nu bij Holland Spoor, of bij dat andere station, dat ene?

Ging ik zwartrijduh in de tram, kost me ook geld. Hier heb me dochter gewoond. Maar die woont nu in Zoetermeer.

Me telefoon ligt thuis.
Me telefoon ligt thuis.
Telefoon. Thuis.
Maar ik mot me dochter belluh zo. Ik heb zelluf vier kinderen en zeven kleinkinderen.
en ik houw van ze alle zeven.
Ik mot mijn medicijnen niet vergetuh.

Waar stopt hij nu? We zitten nog niet in Den Haag he?
Dit komt me bekend voor.
Kouwe klauwen  joh."

De omroeper roept het volgende station om: Den Haag Holland Spoor.

"Ah, daar mot ik zijn. Holland Spoor. Dat is mijn station."

Als hij opstaat en zijn spullen verzamelt, kijk ik voorzichtig achter me om te zien welke gedaante bij de stem hoort. Hij is eind vijftig, grijs lang haar en een kegel die me moeiteloos tegemoet komt. Terwijl hij al pratend naar de uitgang loopt zie ik dat de mensen om hem heen elkaar aankijken en bijna verontschuldigend naar elkaar lachen. Als onvrijwillig publiek van deze scene uit zijn leven, verzuchten we allemaal dat het niet niks is.
Ik hoop dat hij snel warm wordt.

Supermarkt

Dinsdagavond, half zeven in de rij bij de kassa:

- Bent u van plan al die mandarijntjes los op de band te leggen mevrouw?
- Ja, dat was ik inderdaad van plan.
- Maar mevrouw, dat kan toch niet? Daar moet een zakje omheen.
- Nou meneer, ik probeer eigenlijk zo min mogelijk zakjes te gebruiken.
- Maar daar hebben dus andere mensen ook last van,dat u geen zakjes wilt gebruiken.
- Ik denk dat het wel mee valt, dat anderen daar last van hebben. We zullen het zo zien hè.
- Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom u geen zakje wilt gebruiken, dit kan toch zo niet?
- Nou meneer, daar heb ik zo mijn redenen voor.
- Maar dat gaat toch nooit lukken? Dat kost toch veel te veel tijd allemaal?
- Meneer, als u wilt mag u wel voor hoor, dan hoeft u niet bang te zijn dat het u tijd kost.
- Nou, graag. Maar u wilt dus niet de discussie aan begrijp ik?
- Nee meneer, ik ben moe en ik heb niet zo'n zin in deze discussie.
- Maar ja, anderen hebben dus nu ook last van uw moeheid.
- Volgens mij hebt u alleen daar last van meneer.
- Ik begrijp dus dat u gewoon los mandarijntjes op de band wil leggen zonder erover te discussiëren.
- Inderdaad meneer.

Korte stilte
- Ik snap niet waarom u die discussie niet aan wil gaan.
- Meneer, het zou überhaupt niet in me opkomen om op uw manier tegen mensen te praten, ik vind u vreselijk negatief en ik heb geen zin om me ook zo te gedragen. Als ik dat wel had zou ik voldoende argumenten kunnen aandragen om een interessante discussie aan te gaan, maar helaas ben ik daar vandaag te moe voor.

In de tussentijd legt het kassameisje zonder problemen de negen mandarijntjes op de weegschaal, weegt ze, en neemt een volgend artikel van de band.

- Fijne avond. U ook meneer. Succes met het inoakken van uw boodschappen.

Fictief gesprek

- Edson jongen, kom eens even hier.
- Ja coach, wat is er?
- Edson, je zit hier nu al een hele tijd te kijken. Hoe vind jij dat het gaat?
- Niet zo goed he, coach. Het staat nog steeds 0 - 0.
- Inderdaad jongen, dat klopt. Hoe zou jij het vinden om nog even mee te spelen?
- Echt? Meent u dat coach? Natuurlijk wil ik meespelen!
- Dan moet je je wel waarmaken he, Edson. Het is er op of eronder.
- Ja coach, dat begrijp ik. Erop of eronder.
- Ga je maar warm lopen jongen.

(..)

- Ok, Edson, kom bij me staan. Zie je dat veld? Zie je die bal? Jij gaat die bal zo pakken, en dan ga je je best doen om met de andere jongens die bal zo snel mogelijk naar voren te spelen. Die bal moet in dat doel!
- Ja coach, gaan we doen coach.
- Sta even stil Edson. Luister. Hoor je dat? Die vuvuzela's, dat geschreeuw? Dat is voor jou jongen. Edson, jij bent de stoerste en beste speler die we hebben en de toekomst van het Nedelands elftal ligt in jouw handen. Jij moet het gaan doen. Jij gaat die massa voor je winnen. Hoor je me Edson? Je gaat ze voor je winnen! Zij gaan zo dadelijk voor jou schreeuwen, ze gaan je willen, ze gaan je op handen dragen!
- Denkt u coach?
- Edson, jij bent de man. Vergeet Wesley, vergeet Rafael! Jij bent de man. Zonder jou komen we nergens! Ben je warm?
- Ja coach, heel warm.
- Okee, hup, dat veld in. Maak ze af!
- Daar ga ik coach! We gaan het doen!

(..)

-Edson! Edson! Je balansbandje! Waar is je balansbandje? Godverdomme, je moest wel je balansbandje omdoen. Rafael, check es effe of die zijn balansbandje omheeft? Godverdomme! Frank! Frank! We zouden die jongen toch zo'n balansbandje geven? Waar is dat dan? Heb jij het om? Ja, dat gaat toch helemaal nérgens meer over? Híj moest dat balansbandje om! Zo kan die toch nooit vliegen, euh, winnen?

Vreemde mensen

Gehoord in de trein:

- Ik ben niet bang voor zwarte mensen.Op mijn werk wel, daar zijn ze soms echt bang voor mensen met een donkere huid.
- Ja, maar het zijn gewoon mensen.
- Jimmy is gewoon heel wit, daar had ik ook niet van verwacht dat het een Molukker was.
- Ik heb zoveel Ethiopische mensen gezien, die zijn echt donker.
- Ik zie het niet meer zo van Denise, dat die donker is.
- Wel als je haar naast Linda zet, dan zie je het wel.
- Nou, Linda is wel kattiger.

Mopje

Zegt het ene minderwaardigheidscomplexje tegen het andere:

- Joh, kom op, er zijn ook mensen verliefd geworden op mij, dus dan zal het bij jou ook heus wel lukken.

Barpraat

Tegen vriendin aan bar: "(..) wanneer zijn mannen niet meer gecompliceerd?"

Entree barjongen

Tegen barjongen: 'hoe oud ben jij eigenlijk?"
Barjongen: "zonder baard 16, met baard 22."

Exit barjongen.

Tegen vriendin: "Jeetje, die moet zelfs nog gecompliceerd wórden."

Terrasterreur

De afgelopen week heb ik her en der op terrassen gezeten, met dank aan het heerlijke weer en mensen die (nog) niet full-time aan het werk waren. Wat is er nou fijner om in de zon met soms een briesje, in goed gezelschap (vrienden en witte wijn) het leven te bespreken? Helaas werden onze gesprekken gemiddeld zo'n drie keer verstoord. Door muziek. Van straatmuzikanten.

Op zich heb ik er niets tegen als mensen zich kunstzinnig proberen te uiten, en daarmee geld willen proberen te verdienen. Sterker nog, een groot deel van mijn vrienden doet het. Maar die doen het dan in afgesloten ruimtes, waar je kan kiezen of je het wilt zien danwel horen, of niet. Of ze doen dingen die geen lawaai maken, zoals schilderen of schrijven. Ook amateurs moeten lekker hun gang gaan. In repetitieruimtes, huiskamers en hier en daar een café. Wellicht word je wel ontdekt, of komt er een moment dat je geld kan gaan vragen voor je optredens. Allemaal hartstikke leuk.

Maar deze mensen vallen buiten deze categorieën. Zij kunnen aardig accordeon of trompet spelen, maar hebben besloten dat en plein publiek te doen. Ongevraagd. En meestal hard. Zo hard dat je je gesprekspartner even niet meer begrijpt, je van schrik je wijn omgooit bij een valse noot en eigenlijk het hele terras zit te wachten tot de zelfbenoemde muzikanten hun lawaai staken, en weer kan worden overgegaan tot de orde van de dag.

Tot hier is alles op zich nog okee, los van een lichte irritatie die bij band nummer drie is toegenomen tot een kracht van 5 op 5. Maar dan! Dan komen ze met hun zelfgebreide petjes (waarmee hun vrouw dan vast weer ergens anders op een markt geld verdient) langsgelopen. En moet je natuurlijk kleingeld geven voor de zojuist gebrachte ode. Maar dat wil ik dus niet! Ik weiger gedwongen geld te moeten geven voor iets waar ik niet voor gevraagd heb, en al helemaal niet als het niet om aan te horen is!

Ik geef in de meeste gevallen geld wanneer een muzikant bij de ingang van de Albert Hein nootjes zit te tokkelen, of wanneer iemand op een straathoek zijn nieuwste lied ten gehoren brengt. Omdat ik dan kan blijven staan als ik wil, en kan doorlopen als ik er genoeg van heb. Maar deze terrasterroristen (ha, fijn dat ik dat woord ook een keer kan gebruiken) moeten bij mij niet aankloppen. Ik kijk ze dan ook altijd glimlachend aan en zeg: 'nee, bedankt.' Alhoewel ik niet denk dat ze mijn ironie doorhebben.

In Haarlem schijnt een café eigenaar nu een zelfgemaakt verbodsbord te hebben gemaakt: verboden voor accordeons.

Succesvol

Gesprekje op het terras:

- Ik zou willen dat ik succesvol was, echt succesvol
- Wat zou je dan wel hebben wat je nu niet hebt?
- Succesvolle kleren, succesvolle kinderen, een succesvolle man
- Met een succesvolle boot neem ik aan?
- Uiteraard.

Mevrouw in witte linnen broek en dito hemdje loopt langs.
- Volgens mij zijn witte kleren succesvolle kleren.
- Waarschijnlijk wel. Ook al ziet het er niet uit.
- Maar ja, ook als je succesvol bent moet je iedere dag poepen.
- Dat is toch niet zo erg?
- Volgens mij kan je het nog het meest afmeten aan je poep.
- Pardon?
- Als je succesvol kan poepen, dan ben je vast verder ook succesvol.
- Wanneer poep je dan succesvol?
- Succesvolle poep bestaan uit drie elementen. De eerste ben ik even kwijt, maar 2 is pindakaas kleur en 3 is niet te hard en niet te zacht.
- Interessant. Dan ga ik mijn dieet maar eens aanpassen.

Telefoongesprek

- (..) Zo, ik heb net twee taartjes opgegeten
- Wat? Nu net? Terwijl we aan het praten waren? Wat voor taartjes?
- Een gemixt fruit met harde bodem en eentje met slagroomvulling.
- Jeetje, wat knap.
- Eet jij nooit taartjes dan?
- Nee, ik hou niet zo van taartjes.
- Wat gek.
- Ik ben meer van de koekjes.
- Ik hou zelf dan weer helemaal niet van bonbons.
- Heb ik ook niet veel mee.
- Je weet eigenlijk nooit precies wat je dan in je mond stopt.
- (...)
- Net als Forrest Gump zeg maar, maar dan zie ik het niet zo positief.

(...)

Vreemde vrouwenstem: door technische problemen is uw gesprek helaas verbonden. Probeer het later opnieuw.