Is mijn werk mijn identiteit? En ben ik tevreden met de identiteit die mijn werk mij geeft? Het zijn vragen die op de meest ongewenste momenten naar boven komen.
Na een aantal jaar van de ene tijdelijke baan naar de andere te zijn 'gehopt', besloot ik bijna zes jaar geleden dat ik eens een tijdje wat langer op dezelfde plek wilde zitten. Het idee alleen al vloog me naar mijn keel, de angst om 'uiteindelijk niet meer weg te durven' had me al die jaren weerhouden van langere verbintenissen. Zingen in mijn koor was (en is) de enige activiteit op mijn cv die aan kon tonen dat ik me daadwerkelijk kon committeren. Maar de onrust van steeds alvast weer verder te moeten zoeken terwijl ik op een nieuwe plek werd ingewerkt, was me tegen gaan staan en dus zocht ik een Vaste Baan.
Nu zit ik al bijna vijf en een half jaar op een vaste plek, en steeds als ik mijn werk omschrijf aan anderen, draaien ze jaloers met hun ogen. Ik heb een baan waar mensen jaloers op zijn. Toch ben ik al jaren onrustig, en denk ik steeds weer dat ik iets anders wil, iets anders moet. De huidige economische situatie maakt dit soort gedachten angstaanjagend, want wie zegt nu zijn vaste baan en zekerheid op, zonder te weten wat er komen gaat? Aan de andere kant trekt het avontuur, en de - wellicht volledig ongepaste - hoop dat uiteindelijk altijd alles wel goed zal komen.
Ik ben gelukkig niet de enige met dit dilemma. Alleen al in mijn vriendenkring kom ik vingers te kort om soortgelijke gevallen te tellen. En met ons zijn er nog talloze andere dertigers die met dezelfde vragen worstelen. Gelukkig zijn er dan programma's als Dus ik ben: ik werk dus ik ben, waarin wordt uitgelegd hoe in onze huidige door werk geobsedeerde samenleving het hebben van een baan, en daar hard voor moeten werken, als hoogstaande waarden worden gezien. Je werkt voor je eigen ontwikkeling, en om een bijdrage te leveren, je haalt je identiteit uit je werk. Maar de vrijheid die we denken na te streven is een illusie, want ook al roepen werk- en opdrachtgevers ons op om autonoom te werken, uiteindelijk zijn we allemaal afhankelijk van het systeem, en zijn de heersende normen en waarden zo sterk, dat er weinig vrijheid over blijft.
Het kan tot interessante discussies leiden, en tot heel veel gedachten op de fiets, in de douche en tijdens saaie vergaderingen. Voor mij geldt dat ik er nog lang niet over uit ben. De onrust om weg te gaan en nieuwe dingen te proberen blijft, net als de angst die leuke baan die zoveel mensen zouden willen hebben op te zeggen en dan nooit meer iets vergelijkbaars te vinden. Met andere woorden: wordt vervolgd...
Posts tonen met het label Televisie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Televisie. Alle posts tonen
maandag 2 april 2012
zondag 12 februari 2012
Koot en Bie
Als ik aan de zondagavonden van vroeger denk, dan denk ik aan met natte haren op de bank meekijken naar studio sport, met de o zo bekende commentaarstem van weet-ik-hoe-die-vent-heet, terwijl mijn broertje en vader gespannen naar de samenvattingen keken en mijn moeder en ik commentaar leverden op de uiterlijkheden van de voetballers. We hadden dan al tosti's gegeten (op zondag aten we altijd in de vroege middag warm, wat in mijn pubertijd dus vlak na het wakker worden werd. Eerst een kopje thee en dan soep), en de week werd afgesloten.
Na het voetbal kwam het nieuws en dan... Koot en Bie. In het begin begreep ik de humor nog niet helemaal, en was het vooral de uitbundige lach van mijn vader - die we niet zo vaak zo zagen lachen - waar ik om mee lachte. Later lachte ik om de typetjes, en hun onhebbelijkheden. Koot en Bie vormden naast Freek de Jonge mijn begrip over wat humor(istisch) was. En droegen ook voor een groot gedeelte bij aan mijn typische zondagavond gevoel.
Coen Verbraak maakte een driedelige serie over dit geweldige televisie (en radio) duo, genaamd Van Kooten en De Bie sloegen weer toe! Ik keek uit nostalgie, maar realiseerde me geleidelijk hoe geweldig hun programma's waren. In de documentaire vertellen ze over het ontstaan van hun typetjes, hun programma's en hun vriendschap. Wat allemaal leuk en interessant is, maar uiteindelijk wordt je toch het blijdst van de oude fragmenten. Van de Tegenpartij, De Vieze Man, de Duitse Leraar. Hoewel ik uit nostalgie opeens weer even terug verlangde naar die zondagavonden op de bank, realiseerde ik me nu ook dat ik toen nooit geheel had gezien hóe goed ze waren. Gelukkig zag ik dat nu wel. En ik realiseerde me dat geen Toren C of Koefnoen op kan tegen Koot en Bie.
Wellicht word ik oud, of ben ik in ieder geval al oud genoeg om terug te mogen verlangen naar vroegere tijden. Maar het kan misschien ook wel dat sommige dingen echt vroeger beter waren. Ik hoef de gulden niet terug, ik mis Loekie niet, en ik vind het internet een fijne uitvinding. Maar mooie sketches, van vier, vijf minuten, gemaakt in een of twee 'schnits', zoals de cameraman zo trots vertelde, waarbij het niet zozeer gaat om bizarre situaties, als wel om de mensen, die je buren zouden kunnen zijn, en hun interactie. Die mogen van mij direct terug op televisie. En het liefst met Van Kooten en De Bie in de hoofdrol.
Na het voetbal kwam het nieuws en dan... Koot en Bie. In het begin begreep ik de humor nog niet helemaal, en was het vooral de uitbundige lach van mijn vader - die we niet zo vaak zo zagen lachen - waar ik om mee lachte. Later lachte ik om de typetjes, en hun onhebbelijkheden. Koot en Bie vormden naast Freek de Jonge mijn begrip over wat humor(istisch) was. En droegen ook voor een groot gedeelte bij aan mijn typische zondagavond gevoel.
Coen Verbraak maakte een driedelige serie over dit geweldige televisie (en radio) duo, genaamd Van Kooten en De Bie sloegen weer toe! Ik keek uit nostalgie, maar realiseerde me geleidelijk hoe geweldig hun programma's waren. In de documentaire vertellen ze over het ontstaan van hun typetjes, hun programma's en hun vriendschap. Wat allemaal leuk en interessant is, maar uiteindelijk wordt je toch het blijdst van de oude fragmenten. Van de Tegenpartij, De Vieze Man, de Duitse Leraar. Hoewel ik uit nostalgie opeens weer even terug verlangde naar die zondagavonden op de bank, realiseerde ik me nu ook dat ik toen nooit geheel had gezien hóe goed ze waren. Gelukkig zag ik dat nu wel. En ik realiseerde me dat geen Toren C of Koefnoen op kan tegen Koot en Bie.
Wellicht word ik oud, of ben ik in ieder geval al oud genoeg om terug te mogen verlangen naar vroegere tijden. Maar het kan misschien ook wel dat sommige dingen echt vroeger beter waren. Ik hoef de gulden niet terug, ik mis Loekie niet, en ik vind het internet een fijne uitvinding. Maar mooie sketches, van vier, vijf minuten, gemaakt in een of twee 'schnits', zoals de cameraman zo trots vertelde, waarbij het niet zozeer gaat om bizarre situaties, als wel om de mensen, die je buren zouden kunnen zijn, en hun interactie. Die mogen van mij direct terug op televisie. En het liefst met Van Kooten en De Bie in de hoofdrol.
donderdag 28 juli 2011
Verslaving
Op de middelbare school stonden de stoere jongens en meisjes in de pauze buiten onder een afdakje te roken. Mijn vriendinnen en ik zaten binnen, enkele tafels verwijderd van de nerds en besloten dat roken voor sukkels was, onszelf daarmee boven beide uitersten verheffend. Vlak voor mijn achttiende verjaardag verhuisde ik naar Amsterdam en een oudtante verweet mijn vader dat hij zijn enige dochter naar het Nederlandse Sodom en Gomorra liet gaan. Haar voorspelling dat ik binnen enkele jaren achter een raam als heroïnehoertje mijn geld zou verdienen, is tot nu toe nog niet uit gekomen. Tijdens een ongelofelijk vage avond tegen het einde van mijn studie at ik twee plakken space cake die me zo van de wereld brachten dat ik jaren lang ieder gebruik van drugs vermeed. Toen ik in een verlate puberale recalcitrantie alsnog op mijn tweeëntwintigste wilde gaan roken, kon dat alleen wanneer het gepaard ging met alcohol en andere rokers.
Enkele jaren later ben ik een gezelligheidsroker, die zich soms laat overhalen tot softdrugs gebruik (maar dat laatste alleen in het buitenland) en die enkele avonden per week bier, wijn of whisky drinkt. Alles met mate. Met andere woorden: ik heb mijn best gedaan, maar ik ben niet echt verslavingsgevoelig. Zelfs suiker kan ik best laten staan, zo blijkt de laatste weken.
Waar ik echter totaal geen maat weet te houden, waar ik de controle volkomen verlies en mezelf steeds weer terug vind als een kwijnend hoopje, verlangend naar meer, overgeleverd aan een oncontroleerbare drang die iedere cel in mijn lichaam voelt, is als het gaat om series. Televisieseries. Die ik dan weliswaar niet op televisie, maar via internet bekijk, op ieder door mij - of beter: door de drang in mijn cellen - gewenste tijdstip. Meestal tot midden in de nacht. Ik lever mijzelf, mijn tijd en mijn intellect weerloos over aan verhaallijnen, personages en clifhangers. Eens in de zoveel tijd laat ik me gaan en kies ik wat ik noem een 'slechte serie', die niet echt ergens over gaat, maar heerlijk is om gedachtenloos te kijken, als Sex and the city of Grey's Anatomy. Verraderlijker zijn de zogenaamde 'goede series', waarin goed geacteerd wordt, met spannende verhaallijnen, en geweldige personages. Zoals Six Feet Under, Dexter. of In Treatment.
En nu is er de West Wing. De laatste aflevering werd in 2006 uitgezonden en al die tijd kon ik het verlangen weerstaan. Wetende dat ik mezelf moest beschermen, weerde ik alle informatie over hoe goed hij was af. Ik hield dvd sets uit mijn huis, en zelfs toen ze toch binnen kwamen, stopte ik ze ver weg, achterin diepe kasten. Tot ik enkele weken geleden in een opruimwoede het stof van de dvd set afblies als een alcoholist met een goede fles wijn zou doen. Ik keek er even naar, hield de set vast, las het etiket en haalde de eerste dvd uit het hoesje. Huilend stopte ik hem in mijn computer, wetende dat ik verloren was.
Nu, halverwege seizoen vijf van zeven, heb ik een structureel slaaptekort, zit ik zonder sociale contacten omdat ik zo snel mogelijk naar huis wil om verder te kijken, droom ik over mijn nieuwe vrienden CJ, Toby, Josh en Donna, en probeer ik in ieder gesprek het onderwerp slinks via de Amerikaanse politiek op de serie te brengen. Mijn wereld bestaan uit de West Wing en ik weet dat er een einde aan gaat komen, dat ik weer naar buiten moet, en de realiteit onder ogen moet zien.
Tot die tijd zeg ik: Bartlet for president!
Enkele jaren later ben ik een gezelligheidsroker, die zich soms laat overhalen tot softdrugs gebruik (maar dat laatste alleen in het buitenland) en die enkele avonden per week bier, wijn of whisky drinkt. Alles met mate. Met andere woorden: ik heb mijn best gedaan, maar ik ben niet echt verslavingsgevoelig. Zelfs suiker kan ik best laten staan, zo blijkt de laatste weken.
Waar ik echter totaal geen maat weet te houden, waar ik de controle volkomen verlies en mezelf steeds weer terug vind als een kwijnend hoopje, verlangend naar meer, overgeleverd aan een oncontroleerbare drang die iedere cel in mijn lichaam voelt, is als het gaat om series. Televisieseries. Die ik dan weliswaar niet op televisie, maar via internet bekijk, op ieder door mij - of beter: door de drang in mijn cellen - gewenste tijdstip. Meestal tot midden in de nacht. Ik lever mijzelf, mijn tijd en mijn intellect weerloos over aan verhaallijnen, personages en clifhangers. Eens in de zoveel tijd laat ik me gaan en kies ik wat ik noem een 'slechte serie', die niet echt ergens over gaat, maar heerlijk is om gedachtenloos te kijken, als Sex and the city of Grey's Anatomy. Verraderlijker zijn de zogenaamde 'goede series', waarin goed geacteerd wordt, met spannende verhaallijnen, en geweldige personages. Zoals Six Feet Under, Dexter. of In Treatment.
En nu is er de West Wing. De laatste aflevering werd in 2006 uitgezonden en al die tijd kon ik het verlangen weerstaan. Wetende dat ik mezelf moest beschermen, weerde ik alle informatie over hoe goed hij was af. Ik hield dvd sets uit mijn huis, en zelfs toen ze toch binnen kwamen, stopte ik ze ver weg, achterin diepe kasten. Tot ik enkele weken geleden in een opruimwoede het stof van de dvd set afblies als een alcoholist met een goede fles wijn zou doen. Ik keek er even naar, hield de set vast, las het etiket en haalde de eerste dvd uit het hoesje. Huilend stopte ik hem in mijn computer, wetende dat ik verloren was.
Nu, halverwege seizoen vijf van zeven, heb ik een structureel slaaptekort, zit ik zonder sociale contacten omdat ik zo snel mogelijk naar huis wil om verder te kijken, droom ik over mijn nieuwe vrienden CJ, Toby, Josh en Donna, en probeer ik in ieder gesprek het onderwerp slinks via de Amerikaanse politiek op de serie te brengen. Mijn wereld bestaan uit de West Wing en ik weet dat er een einde aan gaat komen, dat ik weer naar buiten moet, en de realiteit onder ogen moet zien.
Tot die tijd zeg ik: Bartlet for president!
dinsdag 22 maart 2011
Publiek
SCRIPT PUBLIEKSBEGELEIDING
Scene 1. Buiten in de rij.
Mini meisje met enorme grote mond loopt langs iedereen met papieren, pen en blocnote. Aan haar riem hangt professioneel een walky-talky die regelmatig bliepgeluiden maak. Met hoge stemt:
HEY guys! So great to see you! How are we doing today? Good? That's Grreat! Thanks for coming! Are you a party of two? Here are you're seating tickets. Have a GRREAT time ya'll!
Het meisje loopt door naar de volgende personen in de rij en herhaalt met hetzelfde uitputtende enthousiasme en stemgeluid precies dezelfde woorden.
Scene 2. Ontvangstruimte
Mini meisje wordt door stoere bodyguard op een balie getild:
HI EVERYBODY! Welcome at The Colbert Report! Are you all exited to be here? -honderdentien mensen juichen - That is GRREAT! In a minute, you're all going into the studio's for the taping, and of course we need you to be exited! Are You EXITED? - honderdentien mensen juichen weer - Grreat! Inside the studio you canNOT eat, drink or use any recording equipment. If you do, one of the security guys can confiscate your equipment and that would be, well, A BUMMER! - honderdentien mensen lachen - So first, you're getting a warm-up by a real STAND-UP Comedian (noemt totaal onbekende naam). Isn't that GRREAT? - wederom gejuich - You're going to have So Much Fun! And then, Stephen will come out and TALK to you Guys! OUT OF CHARACTER! How Cool is that! - honderdentien mensen gaan uit hun dak - You'll be able to ask him some questions. BUT you cannot give him something or ask him to sign something for you. And you cannot ask him certain question. Questins concerning everything underneath the waist and above the knees, you better keep to yourself - honderdentien mensen lachen - So, just a Few More Minutes Guys. LET'S HAVE SOME FUN!
Scene 3: ingang studioruimte
Jongen met oortjes in stapt op doos en spreekt het publiek toe:
HI EVERYBODY! Welcome at The Colbert Report! Are you all exited to be here? -honderdentien mensen juichen - That is GREAT! In a minute, you're all going into the studio's for the taping, and of course we need you to be exited! Are You EXITED? - honderdentien mensen juichen weer- So we all need you to be VERY EXITED - nog meer gejuich. That's Great! Stephen is a stand-up comedian, but he needs YOU as an audience to help him. The more you support him and cheer, the BETTER the show will be. And that is what we ALL want, right? A GREAT SHOW! - nog meer gejuich - I'm going to let you in in just a minute, and we're going to do that in numerological order. First, people with number one to thirteen please, ONE to THIRTHEEN. - mensen wachten braaf tot hun nummer wordt omgeroepen en schuifelen de studio in - HAVE A GREAT TIME GUYS!
Scene 4: in de studio
Stand-up comedian tijdens de opwarming
Hey GUYS, we need you to be very EXITED of course, and I KNOW you ARE, but sometimes, we need you to go Apeshit. For example, when I introduce Stephen to you, you really have to go apeshit and stand up and clap and yell for him. That will give him the energy to make it a GREAT SHOW, and that is what YOU came for, RIGHT? - honderdentien mensen lachen en klappen - And then, sometimes we just need you to enjoy yourself without going apeshit, but we need you to enjoy yourself LOUD - mensen klappen en juichen - Because Stephen needs to hear you, and the people that whatch the show on tv need to hear you too. So if you're having a GREAT time, show it! And if you are not enjoying yourself, if you like don't have any sence of humour, you can always follow your neighbour - mensen lachen - you know, when your neighbour laughs, YOU laugh too!
So, since we cannot be sure that you go apeshit when we need you to, here's Tom the floormanager - publiek klapt - who will show you when you need to go apeshit. Let's practise one time, Tom can you make the gesture? -Tom telt af, maakt een zwaaiend gebaar met het script in zijn handen en honderdenelf mensen staan op om te klappen, te juichen en te joelen - THAT is GREAT guys, keep doing that later! So, you're about to meet Stephen OUT OF CHARACHTER! Please tell me you all know it's a CHARACTER! - publiek lacht en klapt - We are ready to start, are YOU ready? - honderdenelf mensen juichen - Well, than, GIVE IT UP FOOOORRRRR.......STEPHEN COLBERT!!!!!!! -honderdenelf mensen gaan apeshit terwijl The Man de studio in komt rennen.
Einde Publieksbegeleiding
Scene 1. Buiten in de rij.
Mini meisje met enorme grote mond loopt langs iedereen met papieren, pen en blocnote. Aan haar riem hangt professioneel een walky-talky die regelmatig bliepgeluiden maak. Met hoge stemt:
HEY guys! So great to see you! How are we doing today? Good? That's Grreat! Thanks for coming! Are you a party of two? Here are you're seating tickets. Have a GRREAT time ya'll!
Het meisje loopt door naar de volgende personen in de rij en herhaalt met hetzelfde uitputtende enthousiasme en stemgeluid precies dezelfde woorden.
Scene 2. Ontvangstruimte
Mini meisje wordt door stoere bodyguard op een balie getild:
HI EVERYBODY! Welcome at The Colbert Report! Are you all exited to be here? -honderdentien mensen juichen - That is GRREAT! In a minute, you're all going into the studio's for the taping, and of course we need you to be exited! Are You EXITED? - honderdentien mensen juichen weer - Grreat! Inside the studio you canNOT eat, drink or use any recording equipment. If you do, one of the security guys can confiscate your equipment and that would be, well, A BUMMER! - honderdentien mensen lachen - So first, you're getting a warm-up by a real STAND-UP Comedian (noemt totaal onbekende naam). Isn't that GRREAT? - wederom gejuich - You're going to have So Much Fun! And then, Stephen will come out and TALK to you Guys! OUT OF CHARACTER! How Cool is that! - honderdentien mensen gaan uit hun dak - You'll be able to ask him some questions. BUT you cannot give him something or ask him to sign something for you. And you cannot ask him certain question. Questins concerning everything underneath the waist and above the knees, you better keep to yourself - honderdentien mensen lachen - So, just a Few More Minutes Guys. LET'S HAVE SOME FUN!
Scene 3: ingang studioruimte
Jongen met oortjes in stapt op doos en spreekt het publiek toe:
HI EVERYBODY! Welcome at The Colbert Report! Are you all exited to be here? -honderdentien mensen juichen - That is GREAT! In a minute, you're all going into the studio's for the taping, and of course we need you to be exited! Are You EXITED? - honderdentien mensen juichen weer- So we all need you to be VERY EXITED - nog meer gejuich. That's Great! Stephen is a stand-up comedian, but he needs YOU as an audience to help him. The more you support him and cheer, the BETTER the show will be. And that is what we ALL want, right? A GREAT SHOW! - nog meer gejuich - I'm going to let you in in just a minute, and we're going to do that in numerological order. First, people with number one to thirteen please, ONE to THIRTHEEN. - mensen wachten braaf tot hun nummer wordt omgeroepen en schuifelen de studio in - HAVE A GREAT TIME GUYS!
Scene 4: in de studio
Stand-up comedian tijdens de opwarming
Hey GUYS, we need you to be very EXITED of course, and I KNOW you ARE, but sometimes, we need you to go Apeshit. For example, when I introduce Stephen to you, you really have to go apeshit and stand up and clap and yell for him. That will give him the energy to make it a GREAT SHOW, and that is what YOU came for, RIGHT? - honderdentien mensen lachen en klappen - And then, sometimes we just need you to enjoy yourself without going apeshit, but we need you to enjoy yourself LOUD - mensen klappen en juichen - Because Stephen needs to hear you, and the people that whatch the show on tv need to hear you too. So if you're having a GREAT time, show it! And if you are not enjoying yourself, if you like don't have any sence of humour, you can always follow your neighbour - mensen lachen - you know, when your neighbour laughs, YOU laugh too!
So, since we cannot be sure that you go apeshit when we need you to, here's Tom the floormanager - publiek klapt - who will show you when you need to go apeshit. Let's practise one time, Tom can you make the gesture? -Tom telt af, maakt een zwaaiend gebaar met het script in zijn handen en honderdenelf mensen staan op om te klappen, te juichen en te joelen - THAT is GREAT guys, keep doing that later! So, you're about to meet Stephen OUT OF CHARACHTER! Please tell me you all know it's a CHARACTER! - publiek lacht en klapt - We are ready to start, are YOU ready? - honderdenelf mensen juichen - Well, than, GIVE IT UP FOOOORRRRR.......STEPHEN COLBERT!!!!!!! -honderdenelf mensen gaan apeshit terwijl The Man de studio in komt rennen.
Einde Publieksbegeleiding
| The Colbert Report | Mon - Thurs 11:30pm / 10:30c | |||
| Crisis in the Middle Everywhere - Japan & Libya | ||||
| ||||
dinsdag 8 februari 2011
Dagelijks
ik ben een enorme fan van The Daily Show. Voor de mensen die nog niet dagelijks, of in ieder geval op regelmatige basis, achter hun televisie of computer genieten van Jon Stewart en zijn crew: The Daily Show is een Amerikaanse talkshow waarin op satirische wijze het - meestal Amerikaanse - nieuws vanuit een links standpunt besproken wordt. De show bestaat al sinds 1996, Stewart presenteert sinds 1999. Een van zijn vaste reporters, onderdeel van The best F#@king News Team Ever, is Stephen Colbert, die zijn eigen net zo grappige, maar juist republikeins getinte versie van het nieuws geeft in The Colbert Report. Samen geven Stewart en Colbert een humoristische maar ook kritische weergave van de gang van zaken in de Amerikaanse politiek.
In het begin vermoedde ik nog dat er creatief gewerkt werd in de montagekamer, maar na enkele malen zelf voor een Amerikaans televisietoestel te hebben gezeten, en de verschillende talkshows en nieuwsuitzendingen te hebben gezien, realiseerde ik me dat het nieuws dat deze shows presenteren lang niet zo verknipt is als het lijkt. De conclusie zou mogen zijn dat een groot deel (alle?) van de Amerikaanse nieuwszenders creatiever en verknipter omgaat met de werkelijkheid dan twee satirische talkshows die aan het einde van de avond worden uitgezonden.
Een geliefd onderwerp van de show is FOX News, het grootste en meest rechts georiënteerde televisienetwerk. In reactie op de Restoring Honor Rally van FOX presentator Glenn Beck, organiseerden Stewart en Colbert eind oktober vorig jaar een Rally to Restore Sanity and/or Keep Fear Alive, waarbij ze de nationale media én de nationale politici tot de orde probeerden te roepen. Een evenement waar ongeveer 215.000 mensen op af kwamen.
En nu is er een Nederlandse editie van The Daily Show.
Met Jan-Jaap van der Wal als presentator. Die geen auto-cue kan lezen, en die de timing van Stewart mist. Met reporters als Daniel Arends en Bas Hoeflaak, die zogenaamd ergens op locatie staan om over een nieuwsfeit te praten.
Ik had me er zo op verheugd.
Ik miste een dergelijke show zo in het Nederlandse televisie aanbod.
Een show die kritisch kijkt naar de wereld, die niet bang is, waar een poging gedaan wordt om de verbanden te leggen, zodat je als kijker een nieuw inzicht zou kunnen krijgen, of op zijn minst zelf de verbanden kunt gaan zien.
Maar vooralsnog - en ik geef toe: er zijn pas vier afleveringen gemaakt, geef het zijn tijd, het moet groeien, alle begin is moeilijk, zeker als je de show vergelijkt met zijn Amerikaanse grote broer - lukt het me niet om mee te gaan in de grappen van de schrijvers. Waarom niet? Omdat ik het nationale Nederlandse nieuws zo knullig vind. Omdat ik geen zin heb in fragmenten uit DWDD, omdat ik het niet kan helpen te zoeken naar Peter van de Witte, als ik zijn wederhelft Bas zie. Omdat het voelt alsof de Nederlandse cabaretwereld genoeg had van Koefnoen en Kopspijkers en ze nu met z'n allen een nieuw projectje hebben.
Ik wacht af. Wie weet komen ze er nog lekker in. Of kom ik er nog lekker in. Het zou zo mooi kunnen zijn. Een Nederlandse Daily Show.
In het begin vermoedde ik nog dat er creatief gewerkt werd in de montagekamer, maar na enkele malen zelf voor een Amerikaans televisietoestel te hebben gezeten, en de verschillende talkshows en nieuwsuitzendingen te hebben gezien, realiseerde ik me dat het nieuws dat deze shows presenteren lang niet zo verknipt is als het lijkt. De conclusie zou mogen zijn dat een groot deel (alle?) van de Amerikaanse nieuwszenders creatiever en verknipter omgaat met de werkelijkheid dan twee satirische talkshows die aan het einde van de avond worden uitgezonden.
Een geliefd onderwerp van de show is FOX News, het grootste en meest rechts georiënteerde televisienetwerk. In reactie op de Restoring Honor Rally van FOX presentator Glenn Beck, organiseerden Stewart en Colbert eind oktober vorig jaar een Rally to Restore Sanity and/or Keep Fear Alive, waarbij ze de nationale media én de nationale politici tot de orde probeerden te roepen. Een evenement waar ongeveer 215.000 mensen op af kwamen.
En nu is er een Nederlandse editie van The Daily Show.
Met Jan-Jaap van der Wal als presentator. Die geen auto-cue kan lezen, en die de timing van Stewart mist. Met reporters als Daniel Arends en Bas Hoeflaak, die zogenaamd ergens op locatie staan om over een nieuwsfeit te praten.
Ik had me er zo op verheugd.
Ik miste een dergelijke show zo in het Nederlandse televisie aanbod.
Een show die kritisch kijkt naar de wereld, die niet bang is, waar een poging gedaan wordt om de verbanden te leggen, zodat je als kijker een nieuw inzicht zou kunnen krijgen, of op zijn minst zelf de verbanden kunt gaan zien.
Maar vooralsnog - en ik geef toe: er zijn pas vier afleveringen gemaakt, geef het zijn tijd, het moet groeien, alle begin is moeilijk, zeker als je de show vergelijkt met zijn Amerikaanse grote broer - lukt het me niet om mee te gaan in de grappen van de schrijvers. Waarom niet? Omdat ik het nationale Nederlandse nieuws zo knullig vind. Omdat ik geen zin heb in fragmenten uit DWDD, omdat ik het niet kan helpen te zoeken naar Peter van de Witte, als ik zijn wederhelft Bas zie. Omdat het voelt alsof de Nederlandse cabaretwereld genoeg had van Koefnoen en Kopspijkers en ze nu met z'n allen een nieuw projectje hebben.
Ik wacht af. Wie weet komen ze er nog lekker in. Of kom ik er nog lekker in. Het zou zo mooi kunnen zijn. Een Nederlandse Daily Show.
| The Daily Show With Jon Stewart | Mon - Thurs 11p / 10c | |||
| Bill O'Reilly Defends His Nazi Analogies | ||||
| ||||
maandag 4 oktober 2010
Koos Moerenhout
Hij is zesendertig jaar en heeft vandaag zijn laatste race als prof wielrenner gereden. Koos Moerenhout.
Ik had, tot vanavond, nog nooit van hem gehoord.
Berichten als deze, die terloops tijdens een journaaluitzending worden medegedeeld, stemmen me treurig. Het is niet dat ik me interesseer voor de wielersport. Sterker nog, ik begrijp het denk ik niet zo goed. Ik snap niet waarom het leuk is te weten wie de gele of de bolletjes trui draagt en welke ploeg het hoogst in het klassement staat. Het gaat me dus niet om de sport. Het gaat me om Koos.
Koos, die al sinds zijn vierde fietst. eerst nog wankel, voortgeduwd door zijn vader op zijn fietsje met zijwieltjes, die later met vriendjes door de wijk ging racen en altijd won omdat hij de langste benen had. Koos, die sinds zijn twaalfde, toen hij eindelijk op een sport mocht van zijn ouders, voor wielrennen koos, maar nog net te klein was om mee te doen met de junioren races in het dorp. Die toen jaren trainde en vanuit school snel naar huis fietste op zijn gewone grijze straatfiets, om vervolgens zijn rode of blauwe racefiets uit het stalletje achter in de tuin te halen, waarna hij uren over verlaten landweggetjes reed.
Koos, die werd opgemerkt tijdens de lokale wielerwedstrijden, en een eigen coach kreeg. Die uiteindelijk werd gescout voor de nationale ploeg en daar, eerst als haas en later als renner, nu zo'n acht jaar in heeft gereden. Die na lang wikken en wegen, en nachtenlange gesprekken met zijn vrouw, die hem als sinds zijn vijftiende steunt, anderhalf jaar geleden heeft besloten te stoppen. Die zou nog trainen voor Australië, en daarna was het klaar.
Koos reed vandaag zijn laatste race. En als de aardige redactie van het journaal het niet noemenswaardig gevonden had, had ik nooit van zijn bestaan geweten. Iedere keer als ik zo'n bericht hoor, realiseer ik me dat er een heel leven achter deze mededeling zit. En dat er nog veel meer levens als deze zijn, waar ik geen weet van heb. Maar het zijn juist deze levens die zo interessant zijn. Zoals er dus nog zoveel meer zijn, die ik niet eens ken.
Het ontroert me, die toewijding. Het raakt. Ik hoop dat Koos een mooie nieuwe toekomst tegemoet gaat. En dat hij terug kijkt op een prachtig wielerverleden.
Ik had, tot vanavond, nog nooit van hem gehoord.
Berichten als deze, die terloops tijdens een journaaluitzending worden medegedeeld, stemmen me treurig. Het is niet dat ik me interesseer voor de wielersport. Sterker nog, ik begrijp het denk ik niet zo goed. Ik snap niet waarom het leuk is te weten wie de gele of de bolletjes trui draagt en welke ploeg het hoogst in het klassement staat. Het gaat me dus niet om de sport. Het gaat me om Koos.
Koos, die al sinds zijn vierde fietst. eerst nog wankel, voortgeduwd door zijn vader op zijn fietsje met zijwieltjes, die later met vriendjes door de wijk ging racen en altijd won omdat hij de langste benen had. Koos, die sinds zijn twaalfde, toen hij eindelijk op een sport mocht van zijn ouders, voor wielrennen koos, maar nog net te klein was om mee te doen met de junioren races in het dorp. Die toen jaren trainde en vanuit school snel naar huis fietste op zijn gewone grijze straatfiets, om vervolgens zijn rode of blauwe racefiets uit het stalletje achter in de tuin te halen, waarna hij uren over verlaten landweggetjes reed.
Koos, die werd opgemerkt tijdens de lokale wielerwedstrijden, en een eigen coach kreeg. Die uiteindelijk werd gescout voor de nationale ploeg en daar, eerst als haas en later als renner, nu zo'n acht jaar in heeft gereden. Die na lang wikken en wegen, en nachtenlange gesprekken met zijn vrouw, die hem als sinds zijn vijftiende steunt, anderhalf jaar geleden heeft besloten te stoppen. Die zou nog trainen voor Australië, en daarna was het klaar.
Koos reed vandaag zijn laatste race. En als de aardige redactie van het journaal het niet noemenswaardig gevonden had, had ik nooit van zijn bestaan geweten. Iedere keer als ik zo'n bericht hoor, realiseer ik me dat er een heel leven achter deze mededeling zit. En dat er nog veel meer levens als deze zijn, waar ik geen weet van heb. Maar het zijn juist deze levens die zo interessant zijn. Zoals er dus nog zoveel meer zijn, die ik niet eens ken.
Het ontroert me, die toewijding. Het raakt. Ik hoop dat Koos een mooie nieuwe toekomst tegemoet gaat. En dat hij terug kijkt op een prachtig wielerverleden.
woensdag 28 juli 2010
Fox
Ik ben al geruime tijd gefascineerd door Fox, het Amerikaanse televisie netwerk, dat op zijn minst zwaar conservatief en kortzichtig genoemd kan worden. Fox maakt programma's als American Idol, American Most Wanted, Hells Ktchen en Kitchen Nightmares, die vervolgens door SBS 6 worden aangekocht, of gekopieerd. Maar ook shows als 24 en House, die blijkbaar wel interessant zijn, komen uit de creatieve kamers van de Fox redacties. De enige show uit het lijstje die ikzelf ken is Glee, een prettige, high school musical-achtige liedjes serie, waarbij nerderige pubers dankzij hun zangklasje hun zelfvertrouwen proberen te vinden.
Veel interessanter zijn echter de Fox nieuwsuitzendingen. Daarvan zie ik eerlijk gezegd alleen de fragmenten die de makers van de linkse, progressieve Daily Show (Comedy Central) laten zien om hun verhalen kracht bij te zetten. Dus ja, ik ben me ervan bewust dat ik niet geheel objectief hun berichtgeving tot me neem. Maar dat wat ik te zien krijg, vind ik verbazingwekkend. Humoristisch ook. Maar vooral een beetje eng. Met name omdat blijkbaar een groot deel van de inwoners van de Verenigde Staten van Amerika deze zender als hun voornaamste nieuwsbron kiezen. Waarschijnlijk is het vergelijkbaar met de uitzendingen van Hart van Nederland en Shownieuws, van de familiezender van Nederland, die ook voor veel mensen bepalend zijn voor hun kijk op de wereld.
Ik kan me niet zo goed voorstellen dat je mensen als Glenn Beck, Bill O'Reilly of Sean Hannity serieus kunt nemen. Maar ja, dat kan ik bij Geert Wilders ook niet. Ik realiseer me dat er vast ook mensen zijn die dat van John Stewart vinden. Maar die vind ik dan toevallig weer heel goed.
Veel interessanter zijn echter de Fox nieuwsuitzendingen. Daarvan zie ik eerlijk gezegd alleen de fragmenten die de makers van de linkse, progressieve Daily Show (Comedy Central) laten zien om hun verhalen kracht bij te zetten. Dus ja, ik ben me ervan bewust dat ik niet geheel objectief hun berichtgeving tot me neem. Maar dat wat ik te zien krijg, vind ik verbazingwekkend. Humoristisch ook. Maar vooral een beetje eng. Met name omdat blijkbaar een groot deel van de inwoners van de Verenigde Staten van Amerika deze zender als hun voornaamste nieuwsbron kiezen. Waarschijnlijk is het vergelijkbaar met de uitzendingen van Hart van Nederland en Shownieuws, van de familiezender van Nederland, die ook voor veel mensen bepalend zijn voor hun kijk op de wereld. Ik kan me niet zo goed voorstellen dat je mensen als Glenn Beck, Bill O'Reilly of Sean Hannity serieus kunt nemen. Maar ja, dat kan ik bij Geert Wilders ook niet. Ik realiseer me dat er vast ook mensen zijn die dat van John Stewart vinden. Maar die vind ik dan toevallig weer heel goed.
| The Daily Show With Jon Stewart | Mon - Thurs 11p / 10c | |||
| Wish You Weren't Here | ||||
| ||||
dinsdag 20 juli 2010
Ach, de liefde
Na lang zoeken moet ik constateren dat ik er nog niet eerder over geschreven heb. Over Café de Liefde, de documentairereeks van Bram van Splunteren. In documentaireland verschillen de meningen over zijn semi ego reportages. Ik vind ze geweldig. De afgelopen weken was de nieuwste reeks te zien, met onderwerpen als: Man gezocht, Samen of alleen? en Groene baadjes, oude bokken. Bram van Splunteren maakt snoepgoed voor het hart.
Zes afleveringen lang laat hij mensen aan het woord die open en eerlijk vertellen over hun falende, moeizame en gelukkige relaties. Je ziet mensen verliefd in elkaars ogen kijken, waarvan je als kijker al wéét: die worden niet oud samen. En je ziet stellen die je vanaf de bank nog geen maand zou geven, maar die in werkelijkheid al eeuwen gelukkig zijn. Van Splunteren toont de liefde in al haar facetten. Nou ja, op een nette, beschaafde, voor-de-televisie-geschikte manier. Want dat is dan mijn enige kritiek: het is allemaal zo lief en rustig. Terwijl de liefde toch ook boos en gefrustreerd kan zijn. Maar ja, krijg dat maar eens op camera. Bij Café de liefde is het hooguit pijnlijk als een man grapt dat hij voor het gemak bij zijn vrouw terug is, terwijl zij hem doordringend aankijkt en zuur zegt dat ze hoopt dat het ook gezellig is. (nb, vrij vertaald uit aflevering 5)
Maar toch. Het zet je aan het denken. En het geeft hoop. Want alles kan, in de liefde. Niets is onmogelijk. En alles gaat stuk. En alles doet pijn. En alles is mooi. Het overkomt je, of je gaat ernaar op zoek, met een papiertje op je borst op de Albert Cuyp markt. Je kunt dertig jaar met iemand zijn of zes maanden, of je bent alleen. Uiteindelijk draait het toch allemaal om de liefde.
Er is ook een website, waar je kunt bloggen en op het forum kunt en andere happy of unhappy singles of mensen met relaties kunt ontmoeten. Maar daar hoef je helemaal niets mee te doen. Je moet gewoon met een pot thee, wat van die mierzoete roze hartjes en een doosje tissues alle afleveringen gaan bekijken. Bij voorkeur achter elkaar. En genieten.
(Klik hier voor de andere afleveringen.)
Zes afleveringen lang laat hij mensen aan het woord die open en eerlijk vertellen over hun falende, moeizame en gelukkige relaties. Je ziet mensen verliefd in elkaars ogen kijken, waarvan je als kijker al wéét: die worden niet oud samen. En je ziet stellen die je vanaf de bank nog geen maand zou geven, maar die in werkelijkheid al eeuwen gelukkig zijn. Van Splunteren toont de liefde in al haar facetten. Nou ja, op een nette, beschaafde, voor-de-televisie-geschikte manier. Want dat is dan mijn enige kritiek: het is allemaal zo lief en rustig. Terwijl de liefde toch ook boos en gefrustreerd kan zijn. Maar ja, krijg dat maar eens op camera. Bij Café de liefde is het hooguit pijnlijk als een man grapt dat hij voor het gemak bij zijn vrouw terug is, terwijl zij hem doordringend aankijkt en zuur zegt dat ze hoopt dat het ook gezellig is. (nb, vrij vertaald uit aflevering 5)
Maar toch. Het zet je aan het denken. En het geeft hoop. Want alles kan, in de liefde. Niets is onmogelijk. En alles gaat stuk. En alles doet pijn. En alles is mooi. Het overkomt je, of je gaat ernaar op zoek, met een papiertje op je borst op de Albert Cuyp markt. Je kunt dertig jaar met iemand zijn of zes maanden, of je bent alleen. Uiteindelijk draait het toch allemaal om de liefde.
Er is ook een website, waar je kunt bloggen en op het forum kunt en andere happy of unhappy singles of mensen met relaties kunt ontmoeten. Maar daar hoef je helemaal niets mee te doen. Je moet gewoon met een pot thee, wat van die mierzoete roze hartjes en een doosje tissues alle afleveringen gaan bekijken. Bij voorkeur achter elkaar. En genieten.
(Klik hier voor de andere afleveringen.)
zondag 21 maart 2010
Metropolis
Het is al een hele tijd op televisie, maar sinds dit weekend op 'prime-tiime': zaterdagavond om 20.30 uur op Nederland 3. Deze week adopteerde DWDD het programma, nou dan weet je het wel.
Ik liet me al langer vermaken door dit geweldige concept: in plaats van Nederlandse journalisten erop uit te sturen om mensen over een bepaald thema te interviewen, laten ze correspondenten uit de hele wereld een verhaal maken.
Afgelopen week was het thema: therapie. Nederland staat op de 15 plaats in het rijtje van gelukkigste landen, maar 1 op de 4 mensen heeft op zijn minst overwogen om in therapie te gaan. Hoe is dat elders in de wereld? Nou, in Costa Rica, het gelukkigste land, hebben ze de liefde en god. In China, waar men niet aan therapie doet, rijdt een man ieder weekend vrijwillig met zijn scooter over een hoge brug om mensen te redden van zelfmoord. De correspondent in Pakistan regelt dat de man met PTSS eindelijk met iemand gaat praten. Zo zijn er nu al 61 afleveringen, met de meest uiteenlopende thema's.
Ik vind het een grote aanrader. Dus kijk volgende week zaterdag naar de aflevering 'single', of surf naar de website om afleveringen te bekijken.
Ik liet me al langer vermaken door dit geweldige concept: in plaats van Nederlandse journalisten erop uit te sturen om mensen over een bepaald thema te interviewen, laten ze correspondenten uit de hele wereld een verhaal maken.
Afgelopen week was het thema: therapie. Nederland staat op de 15 plaats in het rijtje van gelukkigste landen, maar 1 op de 4 mensen heeft op zijn minst overwogen om in therapie te gaan. Hoe is dat elders in de wereld? Nou, in Costa Rica, het gelukkigste land, hebben ze de liefde en god. In China, waar men niet aan therapie doet, rijdt een man ieder weekend vrijwillig met zijn scooter over een hoge brug om mensen te redden van zelfmoord. De correspondent in Pakistan regelt dat de man met PTSS eindelijk met iemand gaat praten. Zo zijn er nu al 61 afleveringen, met de meest uiteenlopende thema's.
Ik vind het een grote aanrader. Dus kijk volgende week zaterdag naar de aflevering 'single', of surf naar de website om afleveringen te bekijken.
zondag 28 februari 2010
Duurzaam
In mijn zoektocht naar het 'juiste' voedsel kom ik vaak voor ingewikkelde keuzes te staan. Die zijn er dan weer in verschillende gradaties, die keuzes. Zo is er bijvoorbeeld de geldkwestie. Ik zit niet enorm goed in de slappe was en hoewel ik meestal kies voor de biologische, ecologische of fair trade producten, kan ik het toch soms niet aan mezelf verkopen dat ik een stukje broccoli koop dat vier keer zo duur is als de niet-biologische variant. Wanneer ik na een reis het zwarte gat op mijn bankrekening probeer te dichten, neig ik dan toch naar de goedkope broccoli, zij het met schuldgevoel.
Ook is er de afstand-kwestie. Koop ik een tomaat die lokaal, of in ieder geval in Nederland, gekweekt is, of koop ik er een die, hopelijk, in een Afrikaans zonnetje heeft kunnen groeien? Door seizoensproducten te kopen kan je dit probleem vaak omzeilen. Geen tomaten in de winter, maar spruiten en andijvie uit de koude Hollandse bodem. Maar ja, soms heb ik toch zin in een hapje aubergine of paprika, en die groeien hier niet in de winter.
Nu is er nog een probleem: de sticker. Ik kies vaak op basis van de logo's en stickers op producten (de natuurwinkel is meestal dicht wanneer ik tijd heb voor inkopen, dus verlaat ik me op de speciale producten van de grootste supermarkt van de stad). Nu blijkt echter dat die stickers niet altijd betekenen wat je denkt. Alle die keurmerken pretenderen onafhankelijk en eerlijk te zijn, maar wellicht zijn het gewoon de bedrijven die precies weten wat ze moeten doen om hun producten voor een betere prijs te kunnen verkopen. Wat te doen?
Misschien moet ik op mijn balkon mijn eigen groetentuintje beginnen.
Ook is er de afstand-kwestie. Koop ik een tomaat die lokaal, of in ieder geval in Nederland, gekweekt is, of koop ik er een die, hopelijk, in een Afrikaans zonnetje heeft kunnen groeien? Door seizoensproducten te kopen kan je dit probleem vaak omzeilen. Geen tomaten in de winter, maar spruiten en andijvie uit de koude Hollandse bodem. Maar ja, soms heb ik toch zin in een hapje aubergine of paprika, en die groeien hier niet in de winter.
Nu is er nog een probleem: de sticker. Ik kies vaak op basis van de logo's en stickers op producten (de natuurwinkel is meestal dicht wanneer ik tijd heb voor inkopen, dus verlaat ik me op de speciale producten van de grootste supermarkt van de stad). Nu blijkt echter dat die stickers niet altijd betekenen wat je denkt. Alle die keurmerken pretenderen onafhankelijk en eerlijk te zijn, maar wellicht zijn het gewoon de bedrijven die precies weten wat ze moeten doen om hun producten voor een betere prijs te kunnen verkopen. Wat te doen?
Misschien moet ik op mijn balkon mijn eigen groetentuintje beginnen.
vrijdag 15 januari 2010
De Mol
Ik kijk bijna geen televisie, met name omdat ik niet veel thuis ben 's avonds. En wanneer ik dat wel ben kijk ik het liefst naar de programma's die ik echt wil zien, en niet naar dat wat er op dat moment toevallig op tv is. Gelukkig is er Uitzending Gemist, een cadeautje voor mensen zoals ik, waarop je op het moment dat het jou uitkomt kunt kijken naar het programma dat jij wilt zien (van de Publieke Omroepen, dat wel).
Momenteel kijk ik naar Wie is de Mol, wat eigenlijk niets meer is dan een ordinair spelletjes programma. Maar wel geweldig om naar te kijken. En dan niet zozeer om het concept zelf. Ik vind die opdrachten wel leuk en ik probeer een beetje mee te denken over wie de rest er probeert in te luizen, maar het gaat mij vooral om het werk achter de schermen. Ik kan een hele aflevering lang jaloers zitten kijken naar het feit dat ze 'gewoon' in een lege tram door Nagasaki rijden, of dat ze op de peilers van een brug staan, waar dan weer een boot onder door vaart die.... nou ja.
Wat ik maar wil zeggen: Wie is de Mol maakt dat mijn ware aard zich ongegeneerd aan me opdringt. Het productiemeisje in me schreeuwt heel hard dat het dit óók wil doen! Met een geweldig budget, op geweldige plekken, spannende opdrachten verzinnen en regelen. Ik eindig zelf in de meeste situaties als degene die steeds weer alle telefoontjes pleegt, locaties bezoekt en regelt dat iedereen op het juiste moment samen komt. Maar in mijn geval gaat dat dan over kerken bezoeken voor kooroptredens, last minute mensen belt om in te vallen bij presentaties en ga zo maar door. Dus ja, Wie is de Mol is toch wel een beetje de hemel voor het productiemeisje in mij.
Momenteel kijk ik naar Wie is de Mol, wat eigenlijk niets meer is dan een ordinair spelletjes programma. Maar wel geweldig om naar te kijken. En dan niet zozeer om het concept zelf. Ik vind die opdrachten wel leuk en ik probeer een beetje mee te denken over wie de rest er probeert in te luizen, maar het gaat mij vooral om het werk achter de schermen. Ik kan een hele aflevering lang jaloers zitten kijken naar het feit dat ze 'gewoon' in een lege tram door Nagasaki rijden, of dat ze op de peilers van een brug staan, waar dan weer een boot onder door vaart die.... nou ja.
Wat ik maar wil zeggen: Wie is de Mol maakt dat mijn ware aard zich ongegeneerd aan me opdringt. Het productiemeisje in me schreeuwt heel hard dat het dit óók wil doen! Met een geweldig budget, op geweldige plekken, spannende opdrachten verzinnen en regelen. Ik eindig zelf in de meeste situaties als degene die steeds weer alle telefoontjes pleegt, locaties bezoekt en regelt dat iedereen op het juiste moment samen komt. Maar in mijn geval gaat dat dan over kerken bezoeken voor kooroptredens, last minute mensen belt om in te vallen bij presentaties en ga zo maar door. Dus ja, Wie is de Mol is toch wel een beetje de hemel voor het productiemeisje in mij.
zondag 27 december 2009
Alles
Eens in de zoveel tijd herlees ik Bill Brysons A Short History of Nearly Everything. Deels omdat ik de meeste inhoud dan alweer vergeten ben, deels omdat ik het steeds weer bijzonder vind om me te realiseren wat het allemaal inhoudt. Met 'het' bedoel ik dan in feite alles, zoals ook de titel van het boek impliceert. Alles: het heelal, de sterren, de aarde, de deeltjes, de celkernen, het Higgsveld. Uiteindelijk gaat Alles volgens mij om de nietigheid der dingen.
Er zijn naturlijk al tig (meer wetenschappelijkere) boeken hierover geschreven, net zoals er talloze films en documentaires zijn waarin het ons wordt uitgelegd (een soort soft-porno versie is What the bleep do we know?). Deze week zag ik De Bovenkamer, een televisieprogramma van Teleac waarin Jan Jaap van der Wal praatte met Robbert Dijkgraaf over het heelal. Dankzij Bills boek wist ik het eigenlijk wel al. Maar het liet me weer realiseren hoe bizar het allemaal is. In dit geval is 'het' iets specifieker. In dit geval gaat 'het' om ons. De aarde, de mensen, het gedoe. Als de zon een grapefruit is, zijn wij een peperkorrel in ons sterrenstelsel, en om ons heen is een oneindig grote ruimte waarvan wordt vermoed dat het slechts een klein deel is van een nog grotere ruimte. En daar zijn we dan. We maken ons druk, vaak om gekke dingetjes. We leven, planten ons voort, doen ons ding.
Aan de ene kant maakt het me licht misselijk, om me bewust te worden van mijn nietigheid. Ik kan me zorgen maken over de dag dat de zon ontploft, tot ik me realiseer dat ik mag hopen nog zestig jaar mee te mogen maken van de 75.000 die 'we' nog hebben. Dan word ik me opeens vooral bewust van mijn eigen eindigheid. Aan de andere kant maakt dat besef dat ik alles uit wil halen wat er in zit. Nu! Gelukkig vergeet ik relatief snel wat ik allemaal gelezen heb en kan ik terug naar de gekke dingetjes om me druk om te maken.
Er zijn naturlijk al tig (meer wetenschappelijkere) boeken hierover geschreven, net zoals er talloze films en documentaires zijn waarin het ons wordt uitgelegd (een soort soft-porno versie is What the bleep do we know?). Deze week zag ik De Bovenkamer, een televisieprogramma van Teleac waarin Jan Jaap van der Wal praatte met Robbert Dijkgraaf over het heelal. Dankzij Bills boek wist ik het eigenlijk wel al. Maar het liet me weer realiseren hoe bizar het allemaal is. In dit geval is 'het' iets specifieker. In dit geval gaat 'het' om ons. De aarde, de mensen, het gedoe. Als de zon een grapefruit is, zijn wij een peperkorrel in ons sterrenstelsel, en om ons heen is een oneindig grote ruimte waarvan wordt vermoed dat het slechts een klein deel is van een nog grotere ruimte. En daar zijn we dan. We maken ons druk, vaak om gekke dingetjes. We leven, planten ons voort, doen ons ding.
Aan de ene kant maakt het me licht misselijk, om me bewust te worden van mijn nietigheid. Ik kan me zorgen maken over de dag dat de zon ontploft, tot ik me realiseer dat ik mag hopen nog zestig jaar mee te mogen maken van de 75.000 die 'we' nog hebben. Dan word ik me opeens vooral bewust van mijn eigen eindigheid. Aan de andere kant maakt dat besef dat ik alles uit wil halen wat er in zit. Nu! Gelukkig vergeet ik relatief snel wat ik allemaal gelezen heb en kan ik terug naar de gekke dingetjes om me druk om te maken.
donderdag 19 november 2009
Beroemd
Wat is het met beroemd zijn? Waarom willen zoveel mensen het zijn? Wat is de grote aantrekkingskracht ervan? En waarom zijn er zoveel oninteressante mensen beroemd? Of is eigenlijk iedereen interessant genoeg om beroemd te kunnen zijn? Al deze vragen, en nog veel meer, gingen door mijn hoofd toen ik naar De school voor Reality TV keek. Hierin toont Wim Schepens hoe New Yorkers, Amerikanen, getraind worden om succesvol deel te nemen aan (audities voor) realityshows. Workshops 'Jezelf presenteren' (Under pressure, I'm sharp, I think fast, I act fast and I can actually place where I want to be.) 'Audities doen' (I have never had friends, but I want them to see me on tv and regret that they never befriended me.) "Prep your own wardrobe' (The stress influences peoples performances and him knowing each day what to wear, eliminated some of that stress for him.), je kunt het zo gek niet bedenken. Natuurlijk verdient de organisatie lekker geld, en natuurlijk wordt er al nagedacht over dependances in LA, Australië en Engeland.
Maar ik kom er dus niet zo goed uit. Sommige mensen willen beroemd worden. Ongeacht hoe. Andere mensen kunnen iets heel goed, zoals pianospelen, verhalen vertellen of grapjes maken. In beide gevallen lukt het een aantal om daadwerkelijk in de schijnwerpers te staan, de ene met wat meer watt dan de ander. Is er nou een verschil tussen hen? Zijn de eerste oppervlakkig, omdat ze zichzelf verkopen aan de duivel en de tweede kunstzinnig omdat ze talent hebben? Of is talent eigenlijk ook maar een toevallig ontdekt kunstje, waarvoor zo iemand helemaal niet hard heeft hoeven werken, terwijl de eerste groep heeft aangetoond doorzettingsvermogen te hebben om hun uiteindelijke doel te bereiken?
En hoe zit het met de mensen die wel talent hebben maar er verder niets mee doen? Of mensen die hun talent niet interessant vinden en iets heel anders nastreven? Zouden die niet eigenlijk gedwongen moeten worden om hun talent te gebruiken? En, o jee, zouden er ook mensen zonder talent zijn? Welk verhaal zou daar dan achter zitten?
Maar ik kom er dus niet zo goed uit. Sommige mensen willen beroemd worden. Ongeacht hoe. Andere mensen kunnen iets heel goed, zoals pianospelen, verhalen vertellen of grapjes maken. In beide gevallen lukt het een aantal om daadwerkelijk in de schijnwerpers te staan, de ene met wat meer watt dan de ander. Is er nou een verschil tussen hen? Zijn de eerste oppervlakkig, omdat ze zichzelf verkopen aan de duivel en de tweede kunstzinnig omdat ze talent hebben? Of is talent eigenlijk ook maar een toevallig ontdekt kunstje, waarvoor zo iemand helemaal niet hard heeft hoeven werken, terwijl de eerste groep heeft aangetoond doorzettingsvermogen te hebben om hun uiteindelijke doel te bereiken?
En hoe zit het met de mensen die wel talent hebben maar er verder niets mee doen? Of mensen die hun talent niet interessant vinden en iets heel anders nastreven? Zouden die niet eigenlijk gedwongen moeten worden om hun talent te gebruiken? En, o jee, zouden er ook mensen zonder talent zijn? Welk verhaal zou daar dan achter zitten?
woensdag 11 november 2009
Mad Men
Ze roken de godganse dag, ook zwangere vrouwen., Ze drinken al voor het middaguur hun eerste whisky of cognac en je kunt hen zelfs achter het stuur lurkend aan een fles sterke drank zien. De mannen behandelen vrouwen alsof het mindere wezens zijn, ze beledigen hun gesprekspartners keihard maar wel met een vriendelijke glimlach. Ze zijn Mad Men.
Mad Men speelt zich af in de reclamewereld van de jaren zestig op Madison Ave in New York. De serie draait om Don Draper, een gelikte jongen die niet alleen op zijn werk, maar ook privé prachtige illusies verkoopt. Zijn vrouw Betsy is mooi en wil meer dan moeder zijn in een ingeslapen buitenwijk. Naast zijn gezin en zijn werk heeft Don ook zijn handen vol aan de vrouwen in zijn leven.
Ik ben al maanden verslaafd. Aan de sfeer van de jaren zestig, die je terug ziet in uiterlijkheden (kapsels, kleding, meubilair) en gedrag (het roken en drinken en gesprekken, maar ook familieverhoudingen, relaties, ambities). De geweldige dialogen, de intriges, de verhaallijnen. Eens in de zoveel tijd zijn er van die series die je de werkelijkheid even laten vergeten. Zo was er hiervoor Six Feet Under. En nu is er dus Mad Men.
Voor een ieder die nog steeds niet weet waar ik het over heb: foei! Koop de dvd en zorg dat je niets te doen hebt de komende dagen.
Mad Men speelt zich af in de reclamewereld van de jaren zestig op Madison Ave in New York. De serie draait om Don Draper, een gelikte jongen die niet alleen op zijn werk, maar ook privé prachtige illusies verkoopt. Zijn vrouw Betsy is mooi en wil meer dan moeder zijn in een ingeslapen buitenwijk. Naast zijn gezin en zijn werk heeft Don ook zijn handen vol aan de vrouwen in zijn leven.
Ik ben al maanden verslaafd. Aan de sfeer van de jaren zestig, die je terug ziet in uiterlijkheden (kapsels, kleding, meubilair) en gedrag (het roken en drinken en gesprekken, maar ook familieverhoudingen, relaties, ambities). De geweldige dialogen, de intriges, de verhaallijnen. Eens in de zoveel tijd zijn er van die series die je de werkelijkheid even laten vergeten. Zo was er hiervoor Six Feet Under. En nu is er dus Mad Men.
Voor een ieder die nog steeds niet weet waar ik het over heb: foei! Koop de dvd en zorg dat je niets te doen hebt de komende dagen.
donderdag 10 september 2009
400
Deze week is het dan zo ver: Holland aan de Hudson. Deze week worden 400 jaar "ononderbroken vriendschap tussen Nederland en New York" gevierd. Het koninklijk paar keurde de Empire State toren oranje, er voeren Nederlandse schepen over de Hudson en morgen begint een klein Oerol/Parade festival op Governors Island
Ik vermoed dat geen enkele New Yorker hier koud of warm van zal worden. Misschien dat ze zich even verwonderd hebben afgevraagd wat er nu weer aan de hand was, toen er een politie escorte richting Emipe State Building reed.
Naast al deze activiteiten die op een of andere manier iets moeten duidelijk maken wat ze volgens mij niet doen, zag ik vandaag echter ook een prachtige samensmelting van twee culturen: Man bijt hond goes NY.
Nu koester ik stiekem de wens om ooit bij Man bijt hond te mogen werken. Omdat dit programma op ultieme wijze (en vaak tenenkrommend), echte verhalen van normale mensen laat zien. Waarbij meestal blijkt dat echt iedereen een verhaal heeft. Hoe knullig ook.
Nu zitten ze dus in New York. Waar ze met een 'dominee' meegaan die preekt tegen de consumptiemaatschappij en met een taxichauffeur die leeft in het nachtelijke New York. De babbelbox staat in Central Park (met de vraag: what does a Dutchman mean when he says: a hero on socks?) en kloppen ze van uptown tot downtown aan bij de mensen met de vraag: wat bent u aan het doen?
En wat blijkt? Ook in New York zijn er verhalen. En ze zijn niet specialer of gekker dan in Nederland tussen hot en her. Ze zijn hetzelfde. Net zo ontroerend en bijzonder. Of misschien komt dat toch omdat ze uiteindelijk van ' ons' afstammen?
Klik hier voor fragmenten uit de uitzending van gisteren, waarin onder andere boer Frans Zwaagstra zijn boerderij verlaat voor een andere wereld...
Ik vermoed dat geen enkele New Yorker hier koud of warm van zal worden. Misschien dat ze zich even verwonderd hebben afgevraagd wat er nu weer aan de hand was, toen er een politie escorte richting Emipe State Building reed.
Naast al deze activiteiten die op een of andere manier iets moeten duidelijk maken wat ze volgens mij niet doen, zag ik vandaag echter ook een prachtige samensmelting van twee culturen: Man bijt hond goes NY. Nu koester ik stiekem de wens om ooit bij Man bijt hond te mogen werken. Omdat dit programma op ultieme wijze (en vaak tenenkrommend), echte verhalen van normale mensen laat zien. Waarbij meestal blijkt dat echt iedereen een verhaal heeft. Hoe knullig ook.
Nu zitten ze dus in New York. Waar ze met een 'dominee' meegaan die preekt tegen de consumptiemaatschappij en met een taxichauffeur die leeft in het nachtelijke New York. De babbelbox staat in Central Park (met de vraag: what does a Dutchman mean when he says: a hero on socks?) en kloppen ze van uptown tot downtown aan bij de mensen met de vraag: wat bent u aan het doen?
En wat blijkt? Ook in New York zijn er verhalen. En ze zijn niet specialer of gekker dan in Nederland tussen hot en her. Ze zijn hetzelfde. Net zo ontroerend en bijzonder. Of misschien komt dat toch omdat ze uiteindelijk van ' ons' afstammen?
Klik hier voor fragmenten uit de uitzending van gisteren, waarin onder andere boer Frans Zwaagstra zijn boerderij verlaat voor een andere wereld...
maandag 24 augustus 2009
Kijken
Vorige week was De kijk van Kessels te zien, een documentaire over Erik Kessels, van het beroemde reclamebureau KesselsKramer (bekend van o.a. de Shoebaloo reclame met modellen met één been en Ben).
Wat ik zo mooi vond is dat je leert dat je ook heel anders naar de wereld kunt kijken. Dat het er maar van af hangt hoe je besluit tegen alles aan te kijken.
Je kunt oude fotoalbums van vreemden zien als een vergelijkbare verzameling herinneringen als die van jou, maar dan minder interessant omdat je er niemand op herkent. Je kunt ook opmerken dat van de tweelingzussen er opeens eentje niet meer op de foto's staat. En daar heb je het drama.
Ik heb hardop zitten lachen toen hij vertelde over de polaroids die hij van zijn kinderen nam, net nadat ze zich verwond hadden. Waar 'normale' ouders meteen voor een doekje rennen, rent Erik Kessels naar zijn camera. Zijn kinderen waren er inmiddels aan gewend geraakt.
Ik vind het een mooie gedachte, dat overal een verhaal in zit. En het is inspirerend om te zien dat sommige mensen het ook daadwerkelijk zien.
De documentaire is nog te zien via Holland Doc. Doen! Al is het alleen maar om de foto's van die kinderen.
dinsdag 21 juli 2009
Weeds
Ik ben verslaafd. Ontzettend verslaafd.
Als ik een tijdje zonder zit, word ik zenuwachtig.
Ik blijf maar checken of ik weer een nieuwe dosis kan krijgen.
Op het moment dat ik die krijg voelt het heerlijk. Ik word langzaam high, blij, gelukkig. Na afloop blijft dat gevoel nog een tijdje hangen, om langzaam maar zeker weer te verdwijnen en plaats te maken voor het verlangen naar meer.
In het begin kon ik er echt geen genoeg van krijgen. Ik bleef het geluksgevoel opzoeken.
Ik zag mijn vrienden niet meer, bleef steeds thuis op de bank hangen en had genoeg aan mijn drug. Vervolgens probeerde ik uit alle macht vrienden ook zo gek te krijgen dat ze eraan gingen. Dan kan je het geluk delen, dat is natuurlijk ook mooi. Ik probeerde hen te overtuigen van het heerlijke gevoel, maar helaas heb ik tot dusver nog niemand zo ver gekregen en moet ik dus steeds weer in mijn eentje de trip aangaan.
Ik hoop dat het nooit ophoudt, dit gevoel. Wat ontzettend heerlijk dat dit op deze wereld bestaat!
Als ik een tijdje zonder zit, word ik zenuwachtig.
Ik blijf maar checken of ik weer een nieuwe dosis kan krijgen.
Op het moment dat ik die krijg voelt het heerlijk. Ik word langzaam high, blij, gelukkig. Na afloop blijft dat gevoel nog een tijdje hangen, om langzaam maar zeker weer te verdwijnen en plaats te maken voor het verlangen naar meer.
In het begin kon ik er echt geen genoeg van krijgen. Ik bleef het geluksgevoel opzoeken.
Ik zag mijn vrienden niet meer, bleef steeds thuis op de bank hangen en had genoeg aan mijn drug. Vervolgens probeerde ik uit alle macht vrienden ook zo gek te krijgen dat ze eraan gingen. Dan kan je het geluk delen, dat is natuurlijk ook mooi. Ik probeerde hen te overtuigen van het heerlijke gevoel, maar helaas heb ik tot dusver nog niemand zo ver gekregen en moet ik dus steeds weer in mijn eentje de trip aangaan.
Ik hoop dat het nooit ophoudt, dit gevoel. Wat ontzettend heerlijk dat dit op deze wereld bestaat!
maandag 20 juli 2009
Flash mob
Vandaag liep ik door het Vondelpark en zag ik overal groepjes mensen op het gras dansen.
Ik was op weg, en vroeg me wel even af waarvoor ze aan het repeteren waren, maar besteedde er verder geen aandacht aan. Tot ik later vandaag op de NOS site zag dat de hele middag op verschillende plaatsen in de stad de zogenaamde flash mob toe had geslagen.
Ik was eerder al een keer onder de indruk van een Antwerpse mob, maar deze is een eerbetoon aan MJ (daar, nu heb ik hem toch genoemd hier). Al zoekend op youtube kwam ik er achter dat over de hele wereld dit soort eerbetonen worden gehouden.
Jammer, als ik het had geweten had ik Lucky Fonz III gelaten voor wat hij was en had ik een poging gewaagd mee te dansen.
Ik was op weg, en vroeg me wel even af waarvoor ze aan het repeteren waren, maar besteedde er verder geen aandacht aan. Tot ik later vandaag op de NOS site zag dat de hele middag op verschillende plaatsen in de stad de zogenaamde flash mob toe had geslagen.
Ik was eerder al een keer onder de indruk van een Antwerpse mob, maar deze is een eerbetoon aan MJ (daar, nu heb ik hem toch genoemd hier). Al zoekend op youtube kwam ik er achter dat over de hele wereld dit soort eerbetonen worden gehouden.
Jammer, als ik het had geweten had ik Lucky Fonz III gelaten voor wat hij was en had ik een poging gewaagd mee te dansen.
woensdag 1 juli 2009
Columns vervolg
Met het risico dat iedereen na mijn vorige berichtje nu wel al op de hoogte is, wil ik toch een kleine aanvulling geven op mijn verhaal van gisteren.
Maar dan ook alleen omdat het zich in Beijing afspeelt... En Wouter zo leuk meedoet.
Maar dan ook alleen omdat het zich in Beijing afspeelt... En Wouter zo leuk meedoet.
dinsdag 30 juni 2009
Columns
De zomercolumns zijn weer begonnen!
Eigenlijk zou deze zin genoeg moeten zijn om iedereen die hem leest instant blij te maken en door te surfen naar deze site om de nieuwste te bekijken.
Ik vrees echter dat ik hem toch even moet toelichten.
De zomercolumns.
Zomercolumns? Bij de NOS?
Je weet wel, die kleine, zogenaamd nietszeggende, items over het nieuws dat het journaal niet haalt. Achtergronden, gemaakt door correspondenten die een andere kant van hun standplaats willen laten zien. Verhalen over bv het jaarlijkse voedselgevecht tussen de Ozzies en Wessies op een brug in Berlijn, over het dorp met de langste naam ter wereld (63 letters in Wales) dat zo klein is dat je je hand moet ophouden om de trein te laten stoppen, over bejaarden in China die achteruit lopen als training van hun hersenen of over een viersterren hotel met 55 kamers in een plaats waar geen toeristen komen in het westen van Mali.
Heerlijke verhalen die je laten zien hoe de wereld in elkaar zit.
Een groot onderdeel van het plezier ligt ook in de participatie van de correspondenten. Die wellicht blij zijn eens iets leuks te mogen maken, zonder stalen gezicht. Dus zie je Wouter Zwart meedansen met bejaarde Chinezen, zwemt Bram Vermeulen (de correspondent die tegenwoordig in Turkije zit) in zijn eentje door dat lege zwembad in Mali en staat Margriet brandsma tot aan haar kuiten in een riviertje.
Heerlijk.
Deze zomer begon de NOS met Rop Zoutberg die Spaanse wijn proeft. Lichtelijk knullig, maar duidelijk met veel plezier laat hij zijn (on)kunde zien.
Ik heb zin in de zomer!
Overigens is het archief van vorig jaar hier te vinden.
Eigenlijk zou deze zin genoeg moeten zijn om iedereen die hem leest instant blij te maken en door te surfen naar deze site om de nieuwste te bekijken.
Ik vrees echter dat ik hem toch even moet toelichten.
De zomercolumns.
Zomercolumns? Bij de NOS?
Je weet wel, die kleine, zogenaamd nietszeggende, items over het nieuws dat het journaal niet haalt. Achtergronden, gemaakt door correspondenten die een andere kant van hun standplaats willen laten zien. Verhalen over bv het jaarlijkse voedselgevecht tussen de Ozzies en Wessies op een brug in Berlijn, over het dorp met de langste naam ter wereld (63 letters in Wales) dat zo klein is dat je je hand moet ophouden om de trein te laten stoppen, over bejaarden in China die achteruit lopen als training van hun hersenen of over een viersterren hotel met 55 kamers in een plaats waar geen toeristen komen in het westen van Mali.
Heerlijke verhalen die je laten zien hoe de wereld in elkaar zit.
Een groot onderdeel van het plezier ligt ook in de participatie van de correspondenten. Die wellicht blij zijn eens iets leuks te mogen maken, zonder stalen gezicht. Dus zie je Wouter Zwart meedansen met bejaarde Chinezen, zwemt Bram Vermeulen (de correspondent die tegenwoordig in Turkije zit) in zijn eentje door dat lege zwembad in Mali en staat Margriet brandsma tot aan haar kuiten in een riviertje.
Heerlijk.
Deze zomer begon de NOS met Rop Zoutberg die Spaanse wijn proeft. Lichtelijk knullig, maar duidelijk met veel plezier laat hij zijn (on)kunde zien.
Ik heb zin in de zomer!
Overigens is het archief van vorig jaar hier te vinden.
Abonneren op:
Posts (Atom)