Openbaar

Ik probeerde me tevergeefs te herinneren wanneer ik voor het eerst van 'het internet' hoorde. Ergens in '98 creëerde ik mijn eigen email adres, bij een Nederlandse host die al heel lang niet meer bestaat. Zoals bij de meeste dingen huppel ik altijd achter de feiten aan. Zo werd ik lid van Hyves toen het al lang niet meer populair was, gebruik ik nog steeds hotmail, had ik vijftig Facebook uitnodigingen nodig om uiteindelijk overstag te gaan, en is online stukjes posten natuurlijk al lang weer achterhaald. Ik toon een deel van mijn leven online, de ene keer wat meer dan de andere, maar heb daarbij mijn grenzen bepaald. Soms zou ik willen dat ik voorop liep, en al lang van te voren zou weten wat de nieuwe hype gaat worden, zodat ik daar handig op in kan springen en er zelfs wat geld mee zou kunnen verdienen.

Zoals bijvoorbeeld Josh Harris, "the greatst internet pioneer you've never heard of", de "Warhol of the Web". Harris startte het eerste internet televisienetwerk, Pseudo.com, waarmee hij een wereld probeerde te creëren die toen totaal onbekend en nieuw was, maar die nu gewoon de dagelijkse realiteit is. Vervolgens bedacht hij het project Quiet, waarbij honderd mensen dertig dagen lang met elkaar opgesloten werden, zonder enige privacy. Waar bij Big Brother (dat op hetzelfde moment in Nederland startte) nog enige privacy in douche en toilet was, werd hier iedereen constant gefilmd, en kon men voortdurend elkaar bekijken. Volgens Harris was dit wederom een voorspelling van hoe ons leven er in de toekomst uit zou zien. Nadat Harris anderen als proefkonijnen voor zijn fascinaties had gebruikt, volgde het project We live in public, waarbij hij en zijn toenmalige vriendin onder 24 uur camera bewaking stonden, waarbij de kijkers met hen konden chatten en konden reageren op hun doen en laten. Uiteindelijk werden de opmerkingen van kijkers belangrijker dan hun leven en relatie zelf, en lieten zij zich door hun anonieme aanhangers uit elkaar drijven.



Het is allemaal te zien in de documentaire We Live in Public, gemaakt door Ondi Timoner in 2009, lang nadat Harris zijn leven op een ander continent was gaan leiden, ver weg van internet en oude schulden. Toen zijn vriendin hem en hun met camera's behangen huis had verlaten daalde zijn aanhang van 100 tot 15 mensen. "Ik voelde me nutteloos," zei Harris. Het deed mij denken aan de Postsecret app die ik op mijn telefoon heb. Waar de website wekelijks zorgt voor ontroerende en herkenbare momenten voor duizenden volgers over de hele wereld, is de telefoon app een wereld op zich geworden, waarbij mensen elkaar bekritiseren, becommentariëren en anoniem beschuldigen. Verzonnen geheimen, dreigementen "heart this and I won't kill myself", foto's van anderen met beschuldigende teksten, het is er allemaal op te vinden.



Harris voorspelde een wereld die werkelijkheid geworden is. Hij liep voorop en verdiende geld met het uitbuiten van anderen en zichzelf en maakte het gewone leven tot een openbaar goed. En terwijl ik net zo goed verslaafd ben aan het checken van mijn mail en facebook, en ik iedere dag de geheimen van onbekenden lees, zou ik er liever geen deel van uit willen maken. Wel van de wereld waarin ik met vrienden over de hele wereld gemakkelijk in contact kan komen, en waarin ik ontroerd kan raken van verborgen verhalen, maar niet van de andere kant van die wereld. Dan maar niet voorop lopen en geld verdienen.

Verhalen

Om nog even terug te komen op een van de fijnste gebeurtenissen van de maand november: het IDFA. Mijn favoriete onderdeel is DocLab, het nieuwe media programma. Enerzijds richt DocLab zich op technologieën die in de wereld van 'digital storytelling' nieuwe mogelijkheden bieden (denk bv aan de mobiele telefoon, camera's die 360 graden kunnen capturen etc). Anderzijds brengt DocLab de digitale media naar het grote scherm.



Ik vind het soms lichtelijk angstaanjagend, de hoeveelheid toffe en inspirerende projecten die nu al online te vinden zijn. Zelfs met slechts zicht op slechts een klein deel van het aanbod ben ik al overweldigd. Dit jaar kwamen er, net als vorig jaar overigens, weer bijzondere websites langs die enorm de moeite zijn om te bezoeken.

Zo presenteerde Zach Wise, die op de multimedia afdeling van de NY Times werkt, zijn bookmarks: Bijvoorbeeld Everynone, waar prachtige associatieve filmpjes op te zien zijn, The Archive, een film over toewijding en muziek, een filmpje over Stoopsitting, een typisch Amerikaanse gewoonte die ik graag in Amsterdam zou introduceren of het filmpje over The Lost Tribes van NY. Dingen waar je blij van wordt.

Een van de mooiste projecten is naar mijn mening Highrise, Out of my Window. Een project waarin in verschillende steden ter wereld zowel binnen als buiten hoge flatgebouwen wordt gekeken. Met prachtige collages van de omgeving, waar je al scrollend filmpjes, foto's en verhalen kunt aanklikken.

Verhalen vertellen, zo toont DocLab, kan tegenwoordig op duizenden mogelijkheden. Waarom zou je je beperken tot alleen woorden of alleen beeld? Alle verhalen eisen hun eigen vorm, het is aan de vertellers om de juiste vorm te vinden en die dan zo goed mogelijk te gebruiken. Daardoor was het, wederom naar mijn mening, dan ook bijzonder inspirerend om op een van de DocLab avonden getracteerd te worden op een avond ouderwets verhalen vertellen.

Eens per maand in Toomler, en bij hoge uitzondering nu in een bioscoopzaal van Tuschinski, werden Echt Gebeurde Verhalen verteld. Ik moet met het schaamrood op mijn kaken bekennen dat ik er nog niet eerder van gehoord had, maar heb wel per direct mijn hart verpand aan het concept. Van alle verhalen, en vooral alle mogelijkheden voor het vertellen van verhalen, die DocLab aanbiedt, is dit toch wel de meest uitgeklede, ontroerende en makkelijkste vorm: één persoon, één microfoon, en een lichtje. En dan gewoon vertellen.

The Lost Tribes of New York City from Carolyn London on Vimeo.

Cursus

Mijn leven bestaat momenteel voornamelijk uit het volgen van cursussen Niets zo mooi als je in donkere tijden creatief te verrijken. Dus zing ik (privé en met koor), film ik, yoga ik en ontwerp ik. Vooral de laatste cursus is bijzonder. Hij wordt gegeven onder de noemer 'Broadcast design', maar dat is puur een verhipte titel voor 'Motion', een montageprogramma. Nu ging mijn bloed al sneller stromen toen ik een aantal cursussen geleden leerde monteren en ik opeens zelf verhalen kon vertellen. Maar deze cursus kan me oprecht blij maken. Hij brengt namelijk allerhande zaken samen die de afgelopen jaren los van elkaar door mijn leven dwarrelden. Photoshop, Indesign, Final Cut Pro, filmen, alles komt bij elkaar. Wat kan je zoals doen met Motion? Wat niet is de vraag. Je kunt titels maken, animaties, film combineren met grafische beelden, noem het maar op. Nu heb ik er twee lessen over gedaan om drie lullige titels spectaculair in beeld te doen verschijnen, en dat met behulp van een uitgebreide handleiding. Dus het is nog maar de vraag welke geniale producten ik uiteindelijk zal fabriceren. Wat ik echter zo mooi vind, is dat ik opeens nieuwe mogelijkheden zie. Enkele weken geleden zag ik prachtige beelden voor me voor de eindtitels van een filmpje dat ik gemaakt had, maar wist ik niet of het kon en hoe het dan moest. Nu heb ik nog steeds geen idee hoe, maar ik weet zeker dat het kan.
Onderstaand voorbeeld is een van de vele die op youtube te vinden zijn. Kijk vooral verder, want het ziet er allemaal prachtig uit! En ik kan je verzekeren: dit is met liefde gemaakt, want er gaat nogal wat tijd inzitten...

Digitale vrienden

Zondagmiddag online.
Op Facebook krijg ik een berichtje van een vriend uit NY. Een van zijn vrienden speelt in de Melkweg vanavond, of hij even kaartjes voor me moet regelen... Tuurlijk! Altijd leuk! Jon Solo speelt met Brett Dennen in het voorprogramma van the Fray. Aangezien dat soort shows altijd later beginnen dan aangekondigd kom ik met R. die ook van leuke bandjes houdt, rond achten bij de Melkweg. Er wordt nog gebouwd. Om half negen komt de band op. Het applaus is echter van dien aard dat wij het donkerbruine vermoeden krijgen dat dit de uitverkochte hoofdact is.
Ik heb geen iPhone, dus kan niet even snel het internet op om via Facebook Jons nummer te vragen, de sms laat op zich wachten. Aangezien the Fray niet ons kopje thee is gaan we onverrichter zake weer naar huis.
Thuis gekomen goggle ik beide heren en stuit op een groot aantal melige videoblogs van hun tour (op de site van Brett te zien) en hun myspace-sites.
Verdorie, dit is nog echt leuke muziek ook! Aanstaande woensdag staan ze in Rotterdam in Rotown en volgende week maandag in Eindhoven in de Effenaar. Wie gaat er mee?

Jon maakte de muziek bij onderstaande video, die dan weer gemaakt is door Dave, uit NY.

2008 Cherry Blossom Time-lapse at Brooklyn Botanic Garden from Brooklyn Botanic Garden on Vimeo.

Lang leeve ut internet

Al surfend over het wereld wijde web kwam ik er achter dat er een dialect-versie van de Wikipedia bestaat. Deze versie is het Kerkraads dialect, dat ik spreek. Ik wil eigenlijk niet weten of er ook een Roermondse of Maastrichtse versie zijn. Dit is veel te leuk! Dus, klik hier om meer te weten te komen over Kerkrade, en klik gerust lekker verder. Er zijn ook allerlei interessante artikelen te vinden over het Wereld Muziek Concours (onder Eveneminte). De link naar Sjevemet, de buurt waar mijn ouders wonen, moet nog even worden ge-update. Maar verder een verdomd leuke site!

Flutter

Facebook, Hyves, Twitter en meer van dien....
Eat this!

Site

Voor iedereen die geinteresseerd is geraakt door voorgaande verhaal: kijk snel op deze site
Met alvast een voorproefje:

Filmpjes

Het is niets nieuws, niets opzienbarends of verrassends. Maar het is wel heel leuk! Ik ben er al uren zoet mee, en heb al een lijstje voor de komende weken of maanden gemaakt. Fijn dat internet bestaat, en dat al deze films te zien zijn.
Zie het dus maar als een tip voor iedere net-zo-onwetende-als-ik. Het archief van Holland Doc.

Nut

Afgelopen weekend had ik een lange discussie over het nut van blogs, hyves, myspace, facebook, sms, msn, email, twitter en wat daar niet meer zij. Men vroeg zich af wanneer je dat allemaal moest doen en wie daar nou in godsnaam tijd voor had. Dat waren natuurlijk allemaal mensen die computers eng, stom of oninteressant vinden. Geen mensen die er dagelijks achter zitten en soms wat afleiding nodig hebben.
Op zijn minst houd het je lekker bezig, zou ik zo zeggen. En soms is het handig om op de hoogte te blijven van de muzieksmaak van je vrienden en dergelijke. Kijk, ik weet ook wel dat ik dit alleen voor Amis schrijf. Maar dat is dan toch gezellig? Weet jij ook weer waar ik het over heb gehad terwijl jij in Jakarta zit..