Graceland

Soms ken je een liedje van buten en hoor je het opeens toch weer voor het eerst. Dat gebeurde me afgelopen weekend, toen ik door het donker over een bijna lege snelweg reed en alles om me heen uit Paul Simon bestond. Zijn stem nam me mee naar autoritjes van lang geleden, in soortgelijke nachten, achterin bij mij ouders, met lichtjes van lantaarnpalen die me slaperig maakten. Of late zaterdagavonden, als het bezoek nog praatte en wijn dronk en ik me stil had terug getrokken in een hoekje, om er ongemerkt bij te kunnen zijn.
Deze keer, terwijl ik over die lege weg reed, kwam de tekst opeens binnen. En realiseerde ik me dat dit vrolijke liedje helemaal niet zo vrolijk is. Maar wel prachtig.

"She said losing love is like a window in your heart, Everybody sees you're blown apart, Everybody sees the wind blow."

Ellis Ashbrook

Ik schreef al eerder over deze band uit New York (oorspronkelijk uit Boston), en mijn bezoek aan hun optreden. Deze zomer maakten ze een videoclip, Hard 2 B EZ. Die ik natuurlijk graag promoot via deze weg. Op Youtube is ook een 'making of' te vinden. Voor een beginnend bandje vind ik dat het er allemaal professioneel uitziet!

Stappenplan

Stap 1.
Klik op onderstaand TED filmpje en luister. Evgeny spreekt Engels met een zwaar accent, maar zijn praatje is uiterst interessant. Probeer te focussen en zet je oren in de Engelse modus.

Stap 2.
Schenk jezelf een wijntje in. Dim het licht. En klik wederom op het filmpje. Laat het nu over je heen komen. Luister naar zijn klanken, zijn melodie, zijn intonatie. Space away.... Veel plezier

PS. Voor sommigen is het misschien beter om eerst te spacen en daarna te luisteren.
PPS. Verderop in zijn betoog wordt hij steeds enthousiaster, waardoor de muziek in zijn speech toeneemt..

Steden

De laatste tijd verkeer ik met enige regelmaat in vreemde steden. Steden waar ik niet bekend ben (in vergelijking tot de steden waar ik dat wel ben). Steeds weer voel ik me niet helemaal op mijn gemak. Vanaf het moment dat ik het lokale Centraal Station uit loop, maakt een naargeestig gevoel zich van mij meester.
Natuurlijk vraag ik me dan steeds af: hoezo? Mis ik nu de Amsterdamse grachten? De grachtenhuizen? De talloze fietsers? Het feit dat ik de weg beter ken? Voel ik me niet op mijn gemak omdat ik niet weet waar het leukste café is? Is het omdat de kans een bekende tegen te komen drastisch verkleind is? Onzin. Vaak zijn er grachten, en dus grachtenhuizen. Er zijn fietsers, ik ken de weg meestal redelijk, ik kan best beoordelen of een café leuk is of niet en ik kom op de vreemdste plekken bekenden tegen. Voorál in andere steden. Daarnaast: als ik op reis ben in andere landen heb ik er nooit last van. Zelfs niet van dat ik de weg niet ken en soms in stomme cafés beland.

Afgelopen weekend realiseerde ik het me ineens. Ik zat in een bus (iets wat ik Amsterdam overigens zelden doe, dus dat voelde wel weer exotisch) en keek naar buiten. Ik zag meisjes die duidelijk een vrijgezellenfeestje hadden georganiseerd (zo een waarbij er één met veel gekke ballonnen versierd is), ik zag twee oudere dames bij een halte staan. Ik zag een moeder met een kinderwagen. Een terras zat vol hippe mensen, die allemaal net zo leuk waren als de mensen op Amsterdamse terrassen. En toen viel het kwartje. Het is de overeenkomst, het gelijke. Overal zijn jonge moeders met kinderwagens, vrijgezellenfeestjes, oude dames die met de bus gaan. We zijn met zijn allen hetzelfde aan het doen.
Het is die gedachte waar ik zo mismoedig van word. Het besef dat we met zijn allen in dit pietluttig stukje aarde zo enorm ons best doen, maar dat het uiteindelijk op hetzelfde neerkomt. In Amsterdam ben ik te druk met mijn eigen 'drukke' bestaan. Dus heb ik die gedachte vooral in andere steden.

Ideeën

Bonaparte

Afgelopen zaterdag speelden ze tijdens de Haarlemse Uitmarkt voor een volle zaal. Het is niet helemaal mijn muziek, maar ik werd er wel door gegrepen. Omdat ze zo lekker bezig waren met zijn allen. En dat is toch uiteindelijk het belangrijkste. Dat je gewoon lekker bezig bent. Met zijn allen.

Theorie

Acht jaar geleden stortten de Twin Towers in en kwam ook Building no 7 naar beneden.

Grote kans dat alleen al door het noemen van het laatste mensen afhaken om nog door te lezen. Building no 7 is namelijk een van de speerpunten van alle organisaties die geloven dat er meer verhalen achter alle ellende van 11 september zitten. Verhalen die niet door de gewone media getoond zullen worden. De meeste mensen doen die verhalen af als complot theorieën, die niet serieus genomen moeten worden.

Ik durf eerlijk gezegd geen zinnige uitspraak te doen over al deze onderwerpen. Ik weet er te weinig vanaf. Vorig jaar ontmoette ik mensen die alles op alles zetten om de waarheid zoals zij die zien boven water te krijgen. Zij overlaadden me met links, films en informatie die hun uitspraken bevestigden. Ik weet niet wat ik moet geloven. Ik wil er wel over weten. Alle invalshoeken en ideeën. Ik wil weten wat er gezegd wordt, welke argumenten daarvoor gebruikt worden en welke tegenargumenten er zijn.

Maar zelfs al het uiten van deze twijfel, leidde ertoe dat veel mensen om mij heen me argwanend aankeken. Op zijn zachts gezegd. Wanneer ik liet merken dat ik ook de tegenargumenten wilde weten, haakten de meeste gesprekspartners af omdat ik niet meer serieus te nemen was.

Op deze dag waag ik het er op. Wellicht raak ik nu mijn kleine lezersschare kwijt omdat mijn geloofwaardigheid wederom in twijfel wordt getrokken. Het zij zo. Ik denk zelf dat het niet zo slecht is om te willen horen wat anderen te zeggen hebben.
Voor een ieder die het tot hier gehaald heeft een link. En volgende keer schrijf ik dan weer gewoon over de mooie dingen in het leven.