dinsdag 21 april 2009
Lang leeve ut internet
Al surfend over het wereld wijde web kwam ik er achter dat er een dialect-versie van de Wikipedia bestaat. Deze versie is het Kerkraads dialect, dat ik spreek. Ik wil eigenlijk niet weten of er ook een Roermondse of Maastrichtse versie zijn. Dit is veel te leuk! Dus, klik hier om meer te weten te komen over Kerkrade, en klik gerust lekker verder. Er zijn ook allerlei interessante artikelen te vinden over het Wereld Muziek Concours (onder Eveneminte). De link naar Sjevemet, de buurt waar mijn ouders wonen, moet nog even worden ge-update. Maar verder een verdomd leuke site!
zaterdag 18 april 2009
Telefoongesprek
- (..) Zo, ik heb net twee taartjes opgegeten
- Wat? Nu net? Terwijl we aan het praten waren? Wat voor taartjes?
- Een gemixt fruit met harde bodem en eentje met slagroomvulling.
- Jeetje, wat knap.
- Eet jij nooit taartjes dan?
- Nee, ik hou niet zo van taartjes.
- Wat gek.
- Ik ben meer van de koekjes.
- Ik hou zelf dan weer helemaal niet van bonbons.
- Heb ik ook niet veel mee.
- Je weet eigenlijk nooit precies wat je dan in je mond stopt.
- (...)
- Net als Forrest Gump zeg maar, maar dan zie ik het niet zo positief.
(...)
Vreemde vrouwenstem: door technische problemen is uw gesprek helaas verbonden. Probeer het later opnieuw.
- Wat? Nu net? Terwijl we aan het praten waren? Wat voor taartjes?
- Een gemixt fruit met harde bodem en eentje met slagroomvulling.
- Jeetje, wat knap.
- Eet jij nooit taartjes dan?
- Nee, ik hou niet zo van taartjes.
- Wat gek.
- Ik ben meer van de koekjes.
- Ik hou zelf dan weer helemaal niet van bonbons.
- Heb ik ook niet veel mee.
- Je weet eigenlijk nooit precies wat je dan in je mond stopt.
- (...)
- Net als Forrest Gump zeg maar, maar dan zie ik het niet zo positief.
(...)
Vreemde vrouwenstem: door technische problemen is uw gesprek helaas verbonden. Probeer het later opnieuw.
donderdag 16 april 2009
Geluk
Nadat ik me, elders op het web, afvroeg of er gradaties in geluk zitten, omdat het lijkt alsof alles steeds leuker wordt, kreeg ik van een vriendin de volgende link doorgestuurd. Ik heb mijn conclusies al getrokken, maar wil deze boodschap graag verspreiden..
dinsdag 14 april 2009
One man guy
Jaren geleden maakte Bram van Splunteren een documentaire over Loudon Wainwright III. De enige kopie die er blijkbaar nog is, heb ik, met veel dank aan mijn 'tussenpersoon', net gezien. Na hem twee keer live te hebben gezien is deze film ontzettend leuk. Los van de familie die natuurlijk ook zijn/haar zegje doet. Over tijd gesproken: deze film is ook alweer 16 jaar oud...
Onderstaand stukje (want natuurlijk staat het in delen op youtube) maakte me erg aan het lachen..
Ik dacht dat deze film voor Lola da Musica was gemaakt, een oud VPRO programma dat helaas niet meer op tv is. Dankzij de digitale snelweg kan je echter wel nog het archief bekijken, met heel veel mooie documentaires over grote muzikanten.. Veel plezier!
Onderstaand stukje (want natuurlijk staat het in delen op youtube) maakte me erg aan het lachen..
Ik dacht dat deze film voor Lola da Musica was gemaakt, een oud VPRO programma dat helaas niet meer op tv is. Dankzij de digitale snelweg kan je echter wel nog het archief bekijken, met heel veel mooie documentaires over grote muzikanten.. Veel plezier!
Tijd
Het is alweer half april.
Het jaar is alweer voor meer dan een kwart voorbij.
Ik had toch allerlei plannen? Die nu al lang uitgevoerd hadden moeten zijn?
Erger nog, ik maak steeds meer plannen erbij. Waardoor de stapel alleen maar hoger wordt. Van ideetjes, projectjes, plannetjes, tripjes, avondjes, etentjes, drankjes en ga zo maar door. Die toevoeging, -jes, moet ervoor zorgen dat het minder groot of minder veel lijkt dan het is. Als iets een project is in plaats van een projectje dan is het nog uitvoerbaarder.
Althans, ik denk dat dat de achterliggende gedachte is die ik er onbewust in stop.
En iedere week heb ik minstens twee momenten waarop ik die plannen probeer te organiseren. Lijstjes maak. Zodat ik kan wegstrepen.
Nu de lente er weer is (want ja, die is er weer), wordt het nog erger, omdat de lijst van leuke dingen nu exponentieel toeneemt. Niet alleen maak ik heel veel extra plannen. Ik denk ook nog een keer genoeg energie te voelen om ze allemaal in een recordtijd te kunnen volbrengen. Terwijl de realiteit is dat ik, eenmaal in de zon, niets meer wil en alle plannen die door mijn hoofd dansen Oost-Indisch negeer.
Had ik maar meer tijd....
Het jaar is alweer voor meer dan een kwart voorbij.
Ik had toch allerlei plannen? Die nu al lang uitgevoerd hadden moeten zijn?
Erger nog, ik maak steeds meer plannen erbij. Waardoor de stapel alleen maar hoger wordt. Van ideetjes, projectjes, plannetjes, tripjes, avondjes, etentjes, drankjes en ga zo maar door. Die toevoeging, -jes, moet ervoor zorgen dat het minder groot of minder veel lijkt dan het is. Als iets een project is in plaats van een projectje dan is het nog uitvoerbaarder.
Althans, ik denk dat dat de achterliggende gedachte is die ik er onbewust in stop.
En iedere week heb ik minstens twee momenten waarop ik die plannen probeer te organiseren. Lijstjes maak. Zodat ik kan wegstrepen.
Nu de lente er weer is (want ja, die is er weer), wordt het nog erger, omdat de lijst van leuke dingen nu exponentieel toeneemt. Niet alleen maak ik heel veel extra plannen. Ik denk ook nog een keer genoeg energie te voelen om ze allemaal in een recordtijd te kunnen volbrengen. Terwijl de realiteit is dat ik, eenmaal in de zon, niets meer wil en alle plannen die door mijn hoofd dansen Oost-Indisch negeer.
Had ik maar meer tijd....
maandag 6 april 2009
vrijdag 3 april 2009
Doe het jezelf!
Als je niet tevreden bent over de service in het openbaar vervoer, dan ga je die toch zelf geven! Dat dachten de dames van de MTA service specialist in New York. Twee van hen wonen in the House of Yes, waar ik al eerder over schreef. Zij verlenen gratis service aan de reizigers van de New Yorkse metro.
Zie hier wat ze precies doen:
De MTA, de Metropolitan Transportation Authority, kan er de humor blijkbaar niet van inzien en heeft de dames gevraagd hun website te veranderen en hun kleding aan te passen. Je zult maar het risico lopen dat mensen echt denken dat je service verleent...
Zie hier wat ze precies doen:
De MTA, de Metropolitan Transportation Authority, kan er de humor blijkbaar niet van inzien en heeft de dames gevraagd hun website te veranderen en hun kleding aan te passen. Je zult maar het risico lopen dat mensen echt denken dat je service verleent...
Abonneren op:
Posts (Atom)