Starbucks

Ik moet het er toch maar eens over hebben. Over dit fenomeen in de Amerikaanse samenleving.
Natuurlijk ben ik tegen Starbucks. Het is immers een grote keten, die kleine gezellige coffeeshops weg concurreert en het straatbeeld vervuilt met zijn grote uithangborden. Daarnaast zullen ze zich vast ook schuldigmaken aan vuile praktijken, dat kan niet anders. De eerste dagen in New York heb ik dan ook enorm mijn best gedaan om NIET bij een Starbucks koffie te gaan drinken.
Het gevolg daarvan was dat ik dan om half een dacht: hmm, ik heb zin in koffie. Om vervolgens om twee uur, half drie, uiterst chagerijnig en met nog meer zin in koffie en met honger de eerste de beste lokale variant in te lopen voor een kleffe muffin een een slappe kop koffie. Ik werd ook soms verrast, door opeens wel een geweldige kleine coffeeshop tegen te komen waar ik dan urenlang zat te lezen en goede koffie dronk. Maar helaas kwam het eerste scenario vaker voor.
Tot ik met een vriend in een Starbucks belandde. Hij had me ertoe overgehaald (ze hebben geweldige koffie en zo vuil zijn hun praktijken niet. Meekomen!) en ik moet zeggen dat de vanilla late inderdaad heerlijk is. Terwijl ik nog een beetje morrend aan tafel zat (dit is tegen mijn principes, dit kan ik niet doen!) hoorde ik opeens dat Martha Wainwright gedraaid werd. Okee. Dat was niet slecht! In het halfuur dat volgde kwam Martha nog een keer langs, en werd een liedje van Rufus en twee van Teddy Thompson gedraaid. En toen was ik om. Ze hebben niet alleen goede koffie, ze hebben ook goede muziek!

Nu ik overigens op bepaalde plekken wel de leuke aparte koffietentjes ken zal ik die natuurlijjk altijd verkiezen boven de koffiegigant. Dan luister ik daar wel naar mijn eigen muziek..

Op pad

Ik hoor hier meer vogels, en het is hier ietjes warmer. Er zijn veeeeeel meer bomen, die langzaam rood kleuren en de huizen zijn duidelijk groter. Verder weet ik het nog niet zo goed, maar ik ben er ook pas net. Ik zit namelijk in Asheville, North Caroliona, waar Brooke woont. Even een weekendje weg. Al moet ik zeggen dat ik nu al met weemoed aan New York denk, waar dit weekend een goed toneelstuk is te zien en een leuk concert is op zondag. Die ik dus mis.
Maar het is wel heel fijn om Brooke te zien, te zien waar ze woont en met wie ze getrouwd is.
Ik ontmoette haar zeven jaar geleden in Nieuw Zeeland en zag haar in 2005 voor het laatst in Amsterdam. Hoogtijd om weer eens bij te kletsen. Maandagochtend vlieg ik achterlijjk vroeg weer terug naar huis, waar ik dan de dingen die ik echt nog wil doen in vier dagen moet proppen..

3 pm

Doen alsof je in NY leeft, wat mijn uiteindelijke doel was deze weken, heeft zijn voor- en nadelen. Een van die voordelen is dat je niet als een toerist de hele tijd door de stad moet rennen om alles te zien, je woont er immers dus dat komt vanzelf. Dat is meteen ook het grootste nadeel. Na ruim twee weken iedere minuut zo goed mogelijk besteed te hebben mag ik heus wel van mezelf eenn dagje niets doen. Dat doe ik thuis immers ook wel eens! Alleen schreeuwt het kleine toeristje in me dat er nog zoveel te zien en te doen is!
Gelukkig is de laatste tijd mijn dag en nachtritme iets meer (veel meer) richting nacht verschoven. Daardoor kan ik nu zonder gene tot 3 uur in bed liggen. Vannacht wordt het toch weer laat..

Foto's

Lieve mensen,
Ik ga deze week proberen om foto's te publiceren. Heb tot nu toe nog geen succes gehad met mijn verwoedde pogingen om alle apparatuur met elkaar te laten communiceren. Wordt vervolgd dus!

ER

Je moet het toch een keer meemaken, een Amerikaans ziekenhuis.
Ik had al rampverhalen van vrienden van me gehoord, waardoor ik eigenlijk had besloten dit fenomeen aan me voorbij te laten gaan. Maar ja, toen kreeg ik alle symptomen van een blaasontsteking, en tja, daar moet je niet al te licht mee omgaan. Dat had ik dan weer van een andere vriendin geleerd. Dus na het concert (je bent toch in New York en blaasontsteking of niet, als er een leuk concert is ga je daarheen) (alhoewel ik in dit geval werd meegenomen naar Hot Chip, niet echt mijn ding), na het concert gingen we (ik en mijn companen) dus naar de ER. De tocht om het dichtsbijzijnde ziekenhuis te vinden was al een heel gedoe.
Vervolgens werd ik door meneer 1 in de triage genomen (ingecheckt). Mevrouw 1 nam me mee naam mijn cubical (hokje). Mevrouw 2 kwam de administratie doen. Mevrouw 3 kwam me wat spullen brengen (ik moest in zo'n hemd, mijn kleren in een plastic tas, de hele rataplan). Mevrouw 4, waarvan ik vermoed dat het de arts was stelde wat vragen en ging weer weg. Meneer 2 kwam binnen, stelde zich voor als arts, stelde dezelfde vragen en ging weg. Mevrouw 4 kwam terug om te bevestigen dat mijn klachten inderdaad waren wat ik vermoedde. Mevrouw 5 kwam me dischargen (uitchecken), maar zou alles bij de balie leggen, waar uiteindelijk mevrouw 6 me een aardig bedrag in rekening bracht. Daarna moesten we (Rutger was nog over van mijn companen, maar eigenlijk vooral omdat hij in mijn huis sliep) nog naar de apotheek die gelukkig 24-7 (dag in dag uit) open is. En toen waren we uiteindelijk binnen 2 uur al klaar!
Verder gaat het goed overigens hoor, geen paniek. Ik hou van New York en het leven!

Gary

Ik liep door Central Park met J, een nieuwe vriend van me. (J is iemand die alles weet over psychedelische drugs, zich helemaal gestort heeft op '911 truth now', en die net vijf jaar in Praag gewoond heeft. Dat op zich beloofde al een interessante dag te worden.) We liepen naar de Strawberry Fields, inderdaad ter nagedachtenis aan John Lennon die om de hoek woonde en vermoord werd, waar ook een plaquette in het pad bij hoorde. Deze was helemaal versierd met bloemen in de vom van het vredesteken. We kwamen er al snel achter dat deze dagelijks worden neergelegd door Gary, een oude hippie, die al vijftien jaar zijn leven wijdt aan de nagedachtenis van John Lennon. 's Ochtends legt hij de bloemen neer (of pompoenen en andere dingen in de winter als bloemen moeilijk te vinden/kopen zijn). Dan zorgt hij de rest van de dag ervoor dat ze er mooi bij liggen (veel toeristen hebben de neiging om er zo dicht bij te staan dat ze verplaatst worden) en loopt hij eens in de zoveel tijd even een klein rondje om een joint te roken. In de buurt van het memorial zijn namelijk een aantal plekken met goed uitzicht waar je 'ze' kan zien aankomen. (de politie en agenten in burger). Gary zit daar niet alleen. Los van wat andere oudere jongeren heeft hij altijd zijn hond, Mary Jane, bij zich. En zijn nieuwe vriendin komt ook regelmatig langs. Om een uur of een 's nachts ruimt hij zijn bloemen op. Gary slaapt niet thuis. Wat hij wel zou willen als hij er een had. Ik denk dat Gary gek zou worden van vier muren om hem heen.

Strolling around

Ik loop me helemaal dood hier. Niet alleen om schoenen te vinden, maar ook gewoon. Alles lijkt maar 'one block away', en soms is het dat ook, maar meestal toch niet. Ik vind het nog steeds bijzonder om langzaam in een nieuwe buurt aan te komen. In tegenstelling tot de metro (waarmee je hup, zomaar in de east village of in chelsea staat) zie je langzaam hoe de buurt verandert en er opeens meer/minder bomen, meer/minder buitenlanders of meer/minder mannen in pak voorbij lopen.
Eergisteren heb ik een dag lang door Central Park gelopen. Gisteren over de pier en het strand bij Coney Island en vandaag is de Upper West side aan de beurt.
Mijn blaren hebben in de afgelopen dagen enorme afmetingen aangenomen, waardoor ik momenteel iets rustiger aan probeer te doen. Maar al lopend leg ik dan ongemerkt toch weer 4 miles (6 km) af.. Al dat lopen heeft trouwens wel een heel groot voordeel: ik voel me absoluut niet schuldig als ik weer eens een overheerlijke muffin of gingercookie naar binnen werk: dat loop ik er morgen wel weer vanaf!