Wenslijst

Met het nieuwe jaar in aantocht is het natuurlijk een mooi moment om terug te kijken op het oude jaar en te zien wat het zoal gebracht heeft. Die terugblik deed me realiseren dat mijn goede voornemens me meestal frustreren, aangezien ze bestaan uit dingen die ik zelf actief moet doen of laten. Dus nu heb ik besloten dat ik het me makkelijk maak komend jaar. In plaats van voornemens ga ik wensen hebben. Het schijnt dat als je die de kosmos instuurt, ze uiteindelijk uitkomen.

Dus bij deze wens ik, in willekeurige volgorde, (o.a.) dat ik in 2010 eerder naar bed zal gaan. Ik wens orde in de chaos. Ik wens meer etentjes met fijne mensen. Ik wens inspiratie. Ik wens uitdagingen. Ik wens dat oma me dit jaar nog herkent. Ik wens verre reizen. Ik wens vriendschap. Ik wens zin om te hardlopen. Ik wens een mooi gebit. Ik wens dat al mijn vrienden gelukkig blijven (zij die dat zijn) of gelukkig worden (zij die op weg zijn). Ik wens succes. Ik wens een reisje naar New York. Ik wens dat Dexter snel weer doorgaat. Ik wens liefde. Ik wens meer betaalbaar biologisch eten. Ik wens mooie momenten. Ik wens lichtheid. Ik wens een concert van Rufus in Nederland. Ik wens leuke laarsjes. Ik wens dat ik mooie films mag maken. Ik wens kracht. Ik wens kansen. Ik wens duidelijkheid. Ik wens rust Maar bovenal wens ik een mooi jaar.

Gelukkig nieuwjaar.

Ellen

Het mooie van kerst is in mijn geval dat ik cadeautjes krijg. Een daarvan was dit jaar een cd die ik van mijn broertje kreeg (die mijn hint, zijnde: 'ik wil wel graag de nieuwe Nederlandstalige cd van Ellen ten Damme en Ilja Leonard Pfeijffer', goed had opgepikt). Ik had een fragment langs zien komen op tv en wilde wel eens meer weten. Wat ben ik blij met dat idee!
Toen ik in eerste instantie de teksten las, hoorde ik er Acda en de Munnik-achtige melodien bij. Mannenstemmen die ontroeren, hartverscheurende melodieën, tweestemmig gezang dat tot tranen roert (bij mij althans best vaak). Maar door Ten Damme niets van dat al. De teksten worden er niet minder mooi of hartverscheurend van, maar het is allemaal niet zo zwaar. Sterker nog, het lijkt haast vrolijk.

Alles

Eens in de zoveel tijd herlees ik Bill Brysons A Short History of Nearly Everything. Deels omdat ik de meeste inhoud dan alweer vergeten ben, deels omdat ik het steeds weer bijzonder vind om me te realiseren wat het allemaal inhoudt. Met 'het' bedoel ik dan in feite alles, zoals ook de titel van het boek impliceert. Alles: het heelal, de sterren, de aarde, de deeltjes, de celkernen, het Higgsveld. Uiteindelijk gaat Alles volgens mij om de nietigheid der dingen.
Er zijn naturlijk al tig (meer wetenschappelijkere) boeken hierover geschreven, net zoals er talloze films en documentaires zijn waarin het ons wordt uitgelegd (een soort soft-porno versie is What the bleep do we know?). Deze week zag ik De Bovenkamer, een televisieprogramma van Teleac waarin Jan Jaap van der Wal praatte met Robbert Dijkgraaf over het heelal. Dankzij Bills boek wist ik het eigenlijk wel al. Maar het liet me weer realiseren hoe bizar het allemaal is. In dit geval is 'het' iets specifieker. In dit geval gaat 'het' om ons. De aarde, de mensen, het gedoe. Als de zon een grapefruit is, zijn wij een peperkorrel in ons sterrenstelsel, en om ons heen is een oneindig grote ruimte waarvan wordt vermoed dat het slechts een klein deel is van een nog grotere ruimte. En daar zijn we dan. We maken ons druk, vaak om gekke dingetjes. We leven, planten ons voort, doen ons ding.
Aan de ene kant maakt het me licht misselijk, om me bewust te worden van mijn nietigheid. Ik kan me zorgen maken over de dag dat de zon ontploft, tot ik me realiseer dat ik mag hopen nog zestig jaar mee te mogen maken van de 75.000 die 'we' nog hebben. Dan word ik me opeens vooral bewust van mijn eigen eindigheid. Aan de andere kant maakt dat besef dat ik alles uit wil halen wat er in zit. Nu! Gelukkig vergeet ik relatief snel wat ik allemaal gelezen heb en kan ik terug naar de gekke dingetjes om me druk om te maken.

Kerstsfeer

Nog even en het is alweer voorbij, althans, dit deel van de feestdagen. Na wat zoeken leek me dit liedje nog het best passend.

Radio kijken

Het zal vast weer 'die tijd van de maand' zijn. Dan komen de feestdagen er ook nog aan, met de bijbehorende vrede op aard. Tel daarbij op de verplichte gezelligheid, die mij altijd een beetje tegen de haren in strijkt, en je hebt een perfect recept voor onverklaarbare emotionele aanvallen. Althans, in mijn geval. Wat dat inhoudt? Dat ik door de meest vreemde oorzaken, op de meest onmogelijke momenten helemaal vol schiet. Bijvoorbeeld bij het horen van Flappie in de Blokker, of bij het zien van de groenteboer op de markt die ondanks de verschrikkelijke kou even in zijn handen wrijft en mij voor heel weinig geld heel veel groenten verkoopt. Een van de dingen die mij deze dagen gegarandeerd tot tranen roert is Serious Request. Drie mensen, zes dagen, in een glazen huis, die non-stop muziek draaien, zonder te eten, om geld op te halen voor malariapreventie (dit jaar).
Ik vind het concept op zich wel aardig, ook omdat ik dan weer even op de hoogte ben van de muziek die momenteel in is. Maar verder is het natuurlijk gewoon radio, drukke radio, met tv erbij. En toch, toch schiet ik eens in de zoveel tijd vol. Als ze overschakelen naar de andere landen waar hetzelfde concept is overgenomen (dit jaar Zweden, Zwitserland en Kenia). Of als kleine kindjes hun rapportgeld komen brengen voor een liedje. Gerard Ekdom in een blauw pakjes als Mega Toby. Dat soort sentiment.
Aan de andere kant verbaast het me dat ze ieder jaar weer meer geld weten in te zamelen. Waarom kon dit bedrag dan eerdere jaren niet gehaald worden? En is het geen crisis? Ze zijn er nog niet, dus wellicht valt het tegen, maar ik vermoed dat ook dit jaar weer alle records verbroken worden. Mooi moment om weer even te huilen.

Aangezien de linkjes van de huidige website niet werken, bij deze een fijn filmpje van twee jaar geleden.

Superieur

Dagelijks voel ik hoe ik tekort schiet. Als ik bijvoorbeeld internet bankier bij de ING. Dat zou eigenlijk bij de Triodosbank moeten zijn (waar je overigens niet per internet schijnt te kunnen bankieren). Of als ik bij de H&M kleren koop, omdat ik nou eenmaal winkelen haat en ze daar veel hebben. Of als ik de daklozenkrantverkoper met een licht verontschuldigende knik voorbij loop zonder het krantje te kopen dat ik toch nooit las. Maar er is één moment waarop ik me nog wel eens superieur wil voelen aan mijn medemensen. Dat is aan de band bij de Albert Heijn. Als ik mijn boodschappen uit mijn mandje heb gehaald, en de band vol ligt met bakjes tofu, biologische couscous, tomaten, komkommer, pasta, melk, yoghurt, en natuurlijk een fair trade sapje en dito chocoladereep van Verkade. (Dat zijn dan de dagen waarop ik geen verse pasta, wasmiddel, deo of koekjes koop. Op een bepaald moment komen de bio stroopwafels je neus uit.) Maar op goede dagen kijk ik dus slinks naar de boodschappen van de mensen voor en achter me in de rij en voel ik me goed. Daar kunnen hun Euroshopper of AH Exellent niet aan toppen.

Nou ja, het is maar een momentje. Maar ik word er dan toch even blij van, dat ik mijn eigen kleine bijdrage lever aan een betere wereld.

Renee

Eens in de twee weken sta ik in haar woonkamer, naast haar piano en probeer ik een fractie te bereiken van wat zij kan. Ze begeleidt me, terwijl ik braaf toonladders zing en haar aanwijzingen probeer op te volgen. Soms doet ze even iets voor, waarmee ze onbedoeld mij mijn nietigheid laat beseffen. Haar stem heeft een kracht die je omver kan blazen. Ze kan fluisterend zingen, maar ook uithalen vanuit het diepst van haar ziel. Met nonchalante gebaren strijkt ze haar rode haren uit haar ogen, terwijl ze intussen de mooiste melodieën op de piano speelt. Soms lijkt ze een meisje, dan weer een stoere vrouw, ze heeft een energie waar je u tegen zegt. Renee van Bavel zingt. En mij raakt ze er in ieder geval mee.
Op 5 december werd ze tweede tijdens de Nekkawedstrijd in Brussel (waarvan je hier de opnames kan zien). Daarmee won ze onder andere een tournee door België (september 2010). In de tussentijd is ze natuurlijk ook nog gewoon in Nederland te zien. Mis haar niet!
In de tussentijd oefen ik thuis braaf verder op mijn toonladders en liedjes. Het is helemaal niet erg om zo'n voorbeeld te hebben.