Tart nooit het lot

Ik heb vast iets gedaan waardoor ik het lot tartte, waardoor ik uiteindelijk vreselijk vertraagd in NY aankwam. Intussen was ik al 24 wakker, en kon ik niet meer echt nadenken. De dronken Portoricaan die in de metro tegen me begon te praten, mijn hand wilde kussen en blijkbaar met me mee wilde (zo goed is mijn Spaans niet) merkte duidelijk mijn vermoeidheid niet op. Misschien had ik onderstaand filmpje niet moeten plaatsen.

Maar goed. Na de dronkaard vriendelijk afgewezen te hebben (wat hij niet zo leuk vond) stond ik op 8th Ave, en moest ik nog een paar blokken lopen naar mijn huis. Ik heb dus nu een tijdelijk huis. In Chelsea. Met een slaapkamer, een badkamer, keuken, en woonkamer. Gewoon, een huis. Maar wel van mij.

Vanochtend trok ik de deur achter me dicht en liep ik over 8th Ave. En was ik heel, heel erg gelukkig. New York is leuk!!

Avontuur

Het is bijna weer zover. Morgen stap in het vliegtuig om me een een kort, maar hopelijk groots en meeslepend, avontuur te storten. Geen nieuwe plekken dit keer, maar gewoon fijn en vertrouwd terug naar New York... Om te kijken of ik nou echt verliefd ben op die stad. En wat ik daar dan mee moet.
Afgelopen week kwam ik langs onderstaand liedje. Dat meer van toepassing is nu dan ooit...



I like to be in America!! Ai ai ai!!

Boeddha

De afgelopen dagen heb ik voor een filmproject op een aantal plaatsen in Nederland jonge mensen gefilmd die lid zijn van SGI, Soga Gakkai, een boeddhistische stroming. Elke bijeenkomst begint met ' chanten' oftewel reciteren. Op hun site staat hierover:

Het is door onze dagelijkse gongyo, ofwel ‘volhardende beoefening’, en daimoku, de recitatie van de universele wet van Nam-myoho-renge-kyo; hierdoor stellen we onszelf in staat de weerstand en laster ten opzichte van de Wet van het leven, die we in voorgaande levens hebben ontwikkeld en die nu onze ‘spiegel’ dof maken, uit te wissen. Door dagelijks gongyo en daimoku te doen onthullen we de krachtige en zuivere levensconditie van onze boeddhanatuur

En aangezien ik op bezoek was en hen ging filmen, was het minste dat ik kon doen meedoen. Zeker aangezien het meestal 'slechts' een kwartiertje gedaan werd. Nu is een kwartier lang Nam-myoho-renge-kyo zeggen nog helemaal niet zo makkelijk. In het begin ging ik lekker mee, totdat de woorden opeens een andere klank kregen, en ik opeens vergat wat ik eigenlijk moest zeggen, waarna ik vervolgens dan zeker vijf minuten bezig was om, al reciterend, deze woorden gewoon weer op de juiste manier uitgesproken te krijgen.

Ik weet niet of ik het zou kunnen, dagelijks een uur (je mag zelf je tijd bepalen, maar een uur vinden de meesten het fijnst) zittend voor een rol met Japanse tekens mijn zegje doen. Daarnaast kon ik het ook niet helpen dat ik me steeds afvroeg waarom dat op deze manier allemaal moet. Waarom hebben al die geloven toch steeds van die ietwat vreemde rituelen? Nu ben ik anti-religieus opgevoed, dus waarschijnlijk zal ik het nooit helemaal begrijpen. Maar het intrigeert me wel, al die werelden waar ik geen weet van heb.
En wie weet komt er ooit een moment dat ik een heel duidelijk doel voor ogen heb waar ik dan voor kan chanten. Tot die tijd doe ik het nog maar op de heidense manier, door op mijn eigen gevoel en gedachten te vertrouwen.

Filmpjes

Het is niets nieuws, niets opzienbarends of verrassends. Maar het is wel heel leuk! Ik ben er al uren zoet mee, en heb al een lijstje voor de komende weken of maanden gemaakt. Fijn dat internet bestaat, en dat al deze films te zien zijn.
Zie het dus maar als een tip voor iedere net-zo-onwetende-als-ik. Het archief van Holland Doc.

Obama

Je kunt er niet omheen vandaag. Ieder zichzelf respecterend televisieprogramma gaat over Obama.
Natuurlijk zat ik ook rond zes uur te kijken naar zijn toespraak. Die zoals altijd weer overtuigend was. Rustig, zeker. En hoewel ik er niet voor wil vallen, en ik grote menigten eigenlijk beangstigend vind, krijg ik hier kippenvel van.



Ik hoop dat hij zijn beloftes nakomt, wat betreft Guantanamo Bay, Irak, Afghanistan. Ik hoop dat hij daadwerkelijk dichtbij zijn volk blijft staan en zich niet laat meeslepen in politiek gekonkel en gedoe. Ik hoop dat al die mensen die vandaag in de vroege ochtendkou al stonden te wachten op de man die hen verandering belooft, niet teleurgesteld worden. Wat hij zegt klinkt in ieder geval prachtig. En ik hoop dat hij het verleden niet laat rusten, dat hij alsnog zorgt voor gerechtigheid, dat hij de mensen die verantwoordelijk zijn voor grote fouten die in het verleden gemaakt zijn, alsnog op hun verantwoordelijkheid wijst. Op zijn minst.

Maar voor vandaag was het een mooie dag. Met kippenvel.

My life without me

Soms kan je op kleine cadeautjes getrakteerd worden. Zo werd ik door iemand geattendeerd op deze film, My life without me. Bijna tussen neus en lippen door, vertelde een collega me dat gisteren (toen nog morgen) een mooie film op tv zou komen. De vpro gids had het zelfs over 'een integer meesterwerkje dat geen moment vervalt in sentimentaliteit'.
Maar ja, ik had al afspraken gisteren, en vergat dus dat ik getipt was. Tot ik bij thuiskomst, moe en een beetje tipsy van de cocktails, nog even de televisie aanzette en precies het juiste net te pakken had. En, wonder boven wonder, precies in de begintitels van de film terecht kwam.
Om vervolgens niet meer van mijn plek te komen tot de aftiteling in beeld kwam.
Hieruit zijn twee lessen te trekken: luister goed naar tips van anderen en zet je tv op gekke momenten aan. Je weet nooit wat je zomaar cadeau kan krijgen!

Voor iedereen die hem nog niet gezien heeft en gisteren niet zo gelukkig was: huur hem!

Zielig

Je ziet ze opeens weer overal, de hele stad ligt ermee bezaaid. Achteloos tegen een vuilnisbak gegooid, leunend tegen een muur, al half onderuit gezakt en op het punt om om te vallen. Soms zie er meerdere bij elkaar, een beetje opgehoopt op elkaar liggen. Of juist iets uit elkaar, en daardoor de hele stoep overnemend.
Ik vind al die feestdagen al niet zo heel geweldig, maar dit vind ik toch wel het triestste onderdeel: de gebruikte kerstbomen. Wekenlang hebben ze huizen, winkels en tuinen opgefleurd. Stonden ze met mooie lichtjes de gezelligheid van hun kopers uit te dragen. En nu, nu het nieuwe jaar begonnen is, nu hoeven ze opeens niet meer. Nu mogen ze weg. Hoppa. Net zo makkelijk.
Terwijl die bomen er toch een hele tijd over hebben gedaan om te worden wat ze zijn, een mooie boom. Dat wij daar het woordje 'kerst' voor hebben gezet maakt ze niet minder een echte boom. Alleen zorgt dat kleine woordje ervoor dat ze nu zonder mededogen in vuilniswagens of in grote vuren zullen belanden.
Kijk, als vegetariër zal ik nooit iemand berispen omdat hij wel vlees eet. Doe lekker wat je wil. Maar, kom op. Kerstbomen?
Ik vind het zielig.